ยงเย็น คิดหรือว่าเพียงเท่านี้จะสามารถทำให้ทั้งคู่ตกหลุมรักกันได้ไร้เดียงสา!สายตาของหลงเทียนอวี้มิเคยเหลือบมองทางหมิงเยว่เลยแม้แต่น้อยอย่าว่าแต่สบตาเลย แม้หมิงเยว่จะส่งตาหวานเยิ้มไปเต็มคันรถ เกรงว่าหลงเทียนอวี้คงคว่ำทิ้งทั้งหมดกลับกัน สายตาของเขาจ้องมองเพียงใบหน้าของหลินเมิ้งหยาเมื่อมั่นใจแล้วว่านางไม่เป็นอะไร เขาจึงหันหน้าไปคุยกับแขกคนอื่น“ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องรักพระชายาที่สุด”ป๋ายจื่ออดที่จะเอ่ยออกมาอย่างภาคภูมิใจไม่ได้ นางลืมคำพูดว่าร้ายหลงเทียนอวี้เมื่อตอนบ่ายไปจนหมดสิ้น“เอาล่ะ อย่าพูดจาไร้สาระเลย ป๋ายซูพยุงข้าลุกขึ้นที พวกเราไปพักผ่อนกันที่สวนดีกว่า”ไม่ว่าอย่างไร ร่างกายของหลินเมิ้งหยาก็ยังคงไม่แข็งแรงดังเดิมแม้ว่างานเลี้ยงจะใหญ่โต ทว่า นางกลับรู้สึกหดหู่ใจสาวใช้ทั้งสองพยุงร่างของหลินเมิ้งหยาออกไปจากงานเลี้ยงเมื่อหลงเทียนอวี้เห็นร่างบางหายไปจากที่นั่ง เขาเริ่มกระวนกระวายคิดอยากตามออกไป แต่กลับถูกไท่จื่อรั้งเอาไว้“น้องสาม พวกเรามาดื่มด้วยกันสักหนึ่งจอกเถิด ก่อนหน้านั้นพี่ใหญ่ผิดเอง เจ้าอย่าได้ใส่ใจไปเลย”ไท่จื่อยกแก้วเหล้าขึ้น พร้อมทั้งหัวเราะเสียงดังหลงเทียนอวี้จำใจ แม้จะไม่อยากทำเช่นนี้ แต่ก็ต้องดื่มเหล้ากับไท่จื่อต่อหลินเมิ้งหยามีป๋ายจื่อกับป๋ายซูคอยดูแล คงไม่เป็นอะไรแม้สวนของไท่จื่อจะไม่สวยงามหรูหราเหมือนในวัง แต่ก็เงียบสงบทั้งหญ้าและก้อนหินล้วนผ่านการทำหัตกรรมมาแล้วทั้งน
