่าจะเมา ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เสี่ยวซีแบกร่างมาทว่า หลังจากเข้าไปยังห้องฝั่งตรงข้าม พวกเขามิได้จุดไฟ แต่กลับแอบย่องออกมาเงียบ ๆคนผู้นั้นเป็นใคร? หลินเมิ้งหยานึกสงสัย ดังนั้นจึงพาป๋ายซูออกจากห้องไปประตูถูกลงกลอนจากทางด้านนอก ดึงกิ๊บติดผมออกมา ก่อนจะเริ่มสะเดาะกลอน“นายหญิง…..”“แกร๊ง”กลอนสมัยโบราณสะเดาะยากยิ่งนัก หลินเมิ้งหยาพยายามอยู่นานก็ไม่เป็นผล“นายหญิง…”“แกร๊ง อย่าเพิ่งส่งเสียง”ลองดูอีกหลายครั้ง เหตุใดจึงเปิดไม่ออก?หลินเมิ้งหยาเริ่มสบถในใจ นี่หนังสมัยโบราณล้วนหลอกลวงทั้งสิ้นอย่างนั้นหรือ?“นายหญิง…”“แกร๊ง! ถ้าถูกเจอเข้าจะทำอย่างไร?”หลินเมิ้งหยาเริ่มร้อนใจ ยื่นมือไปปิดปากป๋ายซูเด็กคนนี้ปกติเป็นคนเงียบขรึม เหตุใดวันนี้พูดมากเหลือเกิน“นายหญิง ข้าเพียงแต่อยากบอกว่าท่านทำผิดเจ้าค่ะ”สะบัดหน้าหนีออกจากมือของหลินเมิ้งหยาอย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบเอ่ยนางหันหน้าไปมองหน้าสาวใช้ของตนเอง สีหน้าเสมือนคนกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หลินเมิ้งหยาหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะดึงกิ๊บกลับไปติดผมดังเดิม“ต้องเปิดอย่างนี้เจ้าค่ะ ท่านลุกขึ้นก่อนเถิด”หลินเมิ้งหยารีบกระโดดหลบ ป๋ายซูถอนแหวนวงหนึ่งออกมิรู้ว่าเป็นแหวนประเภทไหน เพียงกดในตัวแหวน มันจึงเปลี่ยนรูปร่างเป็นเข็มเหล็กขนาดเท่าไม้จิ้มฟันป๋ายซูสะเดาะกลอนอยู่สองสามครั้ง ไม่นานกลอนก็ถูกสะเดาะออก“ว้าว ป๋ายซูของข้า เจ้าเก่งขนาดนี้เชียวหรือ”
หมิงเยว่ชักสายตามิพึงพอใจไปทางหล
