ด้กลิ่นหอมสินะ”หลินเมิ้งหยาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะปล่อยนางกำนัลไป“นายหญิง หรือท่านอยากกินยู่ลู่เกิงหรือเจ้าคะ?”ดวงตาของป๋ายจื่อเปล่งประกาย น้อยครั้งนักที่นายหญิงจะอยากกินอะไร แต่อยู่ ๆ นางก็รู้สึกสนใจยู่ลู่เกิงขึ้นมา ฉะนั้นตัวเองต้องคว้าโอกาสนี้มาให้ได้“ไม่หรอก พวกเราไปกันเถอะ ไปดูทางนู้นกัน”ครุ่นคิด แม้หลินเมิ้งหยาจะรู้สึกประหลาดใจ แต่สุดท้ายก็มิได้ใส่ใจด้านหลังห้องจัดงานเลี้ยง ห้องพักแถวหนึ่งถูกเตรียมไว้ให้แก่ผู้ร่ำสุราจนเมามายหลินเมิ้งหยาก้าวไปเพียงไม่กี่สิบก้าว กลิ่นหอมแปลกประหลาดบางอย่างลอยคละคลุ้งอยู่กลางอากาศ“นายหญิง พวกเราเข้าไปพักผ่อนข้างในกันเถิดเจ้าค่ะ”ป๋ายจื่อเสนอ หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ก่อนจะพาสาวใช้ทั้งสองไปพักที่ห้องหนึ่ง“อย่าจุดไฟ ข้าอยากหลับสักประเดี๋ยว”ภายใต้ความมืด หลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนเตียง ป๋ายซูมีประสาทการฟังดีที่สุด ดังนั้นจึงยืนคุ้มกันอยู่ข้างเตียงมีเพียงป๋ายจื่อที่ยังคงคิดถึงขนมยู่ลู่เกิง นางหาข้ออ้าง ก่อนจะแอบไปที่ห้องครัวภายในห้องพักค่อนข้างเงียบ ดังนั้นจึงได้ยินกระทั่งเสียงต้นไผ่ลู่ลมหลินเมิ้งหยามิได้หลับตาลง แต่กลับลืมตาโตพลางมองเหตุการณ์ด้านนอก“นายหญิง ยู่ลู่เกิงมีอะไรผิดปกติหรือเจ้าคะ?”ป๋ายซูเป็นคนรอบคอบ ดังนั้นนางจึงสังเกตเห็นความผิดปกติหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ตอนนี้นางทำได้เพียงเดาเท่านั้นไม่นาน เสี่ยวซีสองสามคนอุ้มร่างใครบางคนเข้ามาทางนี้คนผู้นั้นน
