หน้าของเยว่ฉีแสดงความดีใจจับแขนของหลินเมิ้งหยาพลางร้องตะโกน“พี่หลิน รีบไปช่วยพี่สาวของข้าเถิด นางได้รับจดหมายจากพี่หนานเซิง ท่านแม่ของข้าด่าทอนางมากมาย ข้ากลัวนางจะคิดสั้น”หลินเมิ้งหยาที่ได้ยินดังนั้นรู้สึกโกรธกว่าเดิมจดหมายของพี่ชาย? จะเป็นไปได้อย่างไร?สายตาอำมหิตหันกลับไปจ้องมองฮูหยินเยว่ ดูเหมือนจะมีคนเขียนมันขึ้นมาสินะ“คนไร้หัวใจ หากเยว่ถิงไม่เป็นอะไรข้าจะไม่ถือสา แต่ถ้าหากนางเป็นอะไรไปขึ้นมา ข้าจะเรียกบรรพบุรุษสกุลซูของเจ้าออกมารับฟังและชดใช้ที่ได้คลอดลูกสาวเช่นเจ้าออกมา! ต่อให้ข้าต้องขุดดินลึกถึงสามเมตร ข้าก็ยอม! ”ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้แล้ว หลินเมิ้งหยามั่นใจในความคิดของตนเองผู้หญิงใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตตรงหน้ามิรู้เลยว่ากำลังขุดหลุมฝังตัวเองอยู่สถานการณ์กำลังคับขัน หลินเมิ้งหยาไม่มีเวลาจัดการฮูหยินเยว่ นางคว้ามือเยว่ฉีแล้ววิ่งออกไปทางหลังเขานอกบ้าน สายฝนเทกระหน่ำ ไร้ซึ่งแสงไฟภายในบ้าน ฮูหยินเยว่ทั้งโกรธทั้งตกใจความลับที่นางปกปิดมานานหลายปีกลับถูกขุดขึ้นมาสายตาโหดเหี้ยมหันไปจ้องมองตามหลังหลินเมิ้งหยา ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างแล้วอย่างไรเล่า?พี่สาวติดหนี้นาง! คนของสกุลซูทั้งหมดล้วนติดหนี้นางขอเพียงฮองเฮายังคงอยู่ ไม่ว่าใครก็ทำอะไรนางไม่ได้เป็นเพียงแค่เด็กแพศยาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ช้าก็เร็ว แม้แต่เยว่ฉีก็จะต้องถูกนางนำไปใช้ประโยชน์ทั้งหมดเดินออกจากประตูหลังบ้าน หลินเมิ้
