งหยากับเยว่ฉีรีบวิ่งไปทางด้านหลังภูเขาที่นั่นมีหน้าผาเมื่อพวกนางวิ่งไปถึง สิ่งที่ได้เห็นคือพี่เยว่ถิงที่กำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผา“ท่านพี่ อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ อย่านะ”เยว่ฉีร้องไห้ร้องตะโกน นางคิดจะพุ่งตัวเข้าไป แต่กลับถูกชิงหูจับตัวเอาไว้เยว่ถิงในเวลานี้ไม่เหมือนก่อน หากพุ่งตัวเข้าไป นอกจากจะช่วยเหลือเยว่ถิงไม่ได้แล้ว อาจจะเกิดอุบัติเหตุอีกด้วย“พี่เยว่ถิง ข้าเอง ข้าคือเหย๋าเอ๋อร์ไงล่ะ ท่านเดินกลับมาเถิด อย่าทำให้ข้าตกใจเลย”หลินเมิ้งหยาค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนที่สุดหญิงสาวบนหน้าผาเสมือนถูกหิมะทับถมหัวใจ เยว่ถิงที่ตกอยู่ในอาการเหม่อลอยได้ยินเสียงของหลินเมิ้งหยา นางจึงได้สตินางหยัดยิ้มท่ามกลางสายฝนเหมือนวันนั้น วันที่ทั้งสองได้พบกันเป็นครั้งแรก รอยยิ้มอ่อนโยน งดงาม“หย๋าเอ๋อร์ ข้ารู้ว่านั่นมิใช่จดหมายจากพี่หนานเซิง ข้ารู้ ข้ารู้ทุกอย่าง”น้ำตาของพี่เยว่ถิงไหลรวมกับหยาดน้ำฝนใบหน้า มิรู้ว่ากำลังยิ้มหรือร้องไห้“ใช่แล้ว ในเมื่อท่านรู้แล้วว่าพี่ชายมิได้ตัดความสัมพันธ์กับท่าน เหตุใดยังคิดสั้นเช่นนี้เล่า? พี่เยว่ถิง รีบกลับมาเถิด อย่าทำให้ข้ากลัวเลย”แต่นางกลับส่ายหน้า ใบหน้าประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มเสมือนดอกไม้ที่ใกล้จะโรยรายเต็มที“ข้ารู้ว่าพี่หนานเซิงไม่มีวันรังเกียจข้าเพราะเรื่องนี้ แต่เจ้ารู้อะไรหรือไม่? เนื้อหาในจดหมายเป็นความจริงทุกประการ ข้า…กลายเป็นตัวตลกแห่งต้าจิ้น แต
