่พี่หนานเซิงเป็นวีรบุรุษผู้พียบพร้อม ข้าไม่อาจทำให้เขาต้องอับอายเพราะข้า”เยว่ถิงยิ้ม ก่อนจะหมุนตัว“ไม่นะ…”หลินเมิ้งหยาพุ่งตัวเข้าไป คิดจะดึงเยว่ถิงกลับมาแต่คิดไม่ถึงเลยว่าเยว่ถิงจะเร็วกว่า ร่างซูบผอมในชุดสีขาวกระโดดลงหน้าผา“ไม่นะ…”ริมขอบหน้าผา หลินเมิ้งหยาและเยว่ฉีส่งเสียงร้องปานคนกำลังจะขาดใจหัวใจของหลินเมิ้งหยาเสมือนถูกกรีด ดวงตาจ้องมองเยว่ถิงที่หายลับไปจากแนวสายตาของตนเองยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ราวกับว่าจะสามารถจับตัวเยว่ถิงเอาไว้ได้แม้แต่ชิงหูที่เป็นยอดฝีมือยังเข้าไปช่วยเอาไว้ไม่ทันหญิงสาวผู้อ่อนโยน สง่างาม ฉลาดเฉลียว นำเอาความรักของพี่ชายกระโดดลงหน้าผาไปด้วย“พี่เยว่ถิง…”หลินเมิ้งหยาจ้องตาไม่กระพริบ มุมปากมีเลือดไหลออกมา“พี่หลิน”“นายหญิง”“พี่สาว”“เจ้าเด็กน้อย”ทุกคนตกตะลึงมองทางหลินเมิ้งหยาแต่กลับเห็นร่างบางตัวอ่อนยวบลงในอ้อมกอดของชิงหูสายฝน… ตกกระหน่ำมากกว่าเดิม
“เจ้าเด็กน้อย เอะอะก็บอกให้ข้าตาย ถ้าข้าจะตายจริงๆ ก็ขอตายข้างกายเจ้า ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะสนใจหรือไม่”
แม้จะส่งเสียงขู่ ทว่าสายตาของชิงหูกลับเผยให้เห็นความขุ่นมัวเล็กน้อยเวลาเพียงสามปี ไม่มีใครสามารถแก้ยาพิษในตัวเขาได้ฉะนั้น เขาจึงเหลือเวลาในการมีชีวิตอยู่อีกเพียงสามปีเท่านั้นแต่…นั่นมันก็มากเพียงพอแล้ว“ได้เลย พอถึงเวลานั้นข้าจะขุดหลุมแล้วโยนเจ้าลงไปเอง จากนั้นข้าจะโยนสัตว์ร้ายเข้าไปแทะใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของเจ้า”หลินเมิ
