ยวเอ้อร์เข้ามา นางได้ยินเสียงเคาะประตูดังลั่นที่ด้านนอก“นั่นใคร?”ป๋ายซ่าวร้องถาม พอลองฟังเสียงดูแล้ว มิเหมือนเสี่ยวเอ้อร์แห่งฝูหรงโหลว“คนสวย พวกเจ้าทั้งห้ามากันอย่างเดียวดาย มิกลัวเหงาหรอกหรือ? ให้พวกพี่มาช่วยดูแลเจ้าดีหรือไม่?”เสียงยั่วยุดังขึ้น ก่อนเสียงหัวเราะจะดังลั่นที่ด้านนอกคิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากัน เหตุใดสถานที่งดงามแห่งนี้จึงมีคนไร้ยางอายกันส่ายหน้า ส่งสัญญาณผ่านทางสายตามิให้ป๋ายซ่าวพุ่งตัวออกไปประตูถูกลงกลอนเอาไว้ พวกเขาคงไม่บุกเข้ามา“โหยว สาวสวยไม่ตอบเสียด้วย เข้ามา ช่วยข้าพังประตูเข้าไป”เสียงพังประตูดังขึ้นเหตุเพราะเสียงดังลั่นจนทำให้ลูกค้าตื่นตระหนก เสี่ยวเอ้อร์จึงรีบวิ่งขึ้นมาบนชั้นสอง“คุณชาย ด้านในมีฮูหยินท่านหนึ่งอยู่ ข้าน้อยรู้ดีว่าท่านชอบสาวงาม แต่หากกระทำคุกคามผู้อื่นเช่นนี้ ข้าน้อยเกรงว่าจะมิเป็นการสมควร”“เจ้ามันแค่คนใช้ ไสหัวไป”ราวกับชายคนนั้นถีบเสี่ยวเอ้อร์ออกไปให้พ้นทาง ได้ยินเสียง “ตึง ตึง ตึง” ก่อนจะได้ยินเสียงร้องเพราะความเจ็บปวดของเสี่ยวเอ้อร์“ไอ้คนตาไม่มีแวว นายหญิงเจ้าคะ ข้าจะไปสั่งสอนเขาเอง”เมื่อรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายมีเจตนาร้าย ป๋ายซูจึงโกรธมากมองดูประตูไม้ที่กำลังสั่นไหว หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ป๋ายซูและป๋ายซ่าวจึงเปิดประตูออก“ไม่รู้ว่าท่านเป็นคุณชายจากสกุลใด ในเมื่ออุตส่าห์มาแล้ว เช่นนั้นก็มาดื่มชาด้วยกันเถิด”หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน
