สาวใช้ทั้งสี่นั่งล้อมเป็นวง ส่งเสียงกระซิบกระซาบ ไม่รู้ว่ากำลังคุยกันเรื่องอะไร“เลิกพูดเถอะ นายหญิงกลับมาแล้ว”หางตาของป๋ายซ่าวมองเห็นหลินเมิ้งหยาก่อนเป็นคนแรก ส่งสัญญาณผ่านทางสายตากับเพื่อนของตนเอง ก่อนที่ทุกคนจะปิดปากสนิท“นายหญิง? เป็นอะไรหรือเจ้าคะ? ท่านอ๋องไม่อยู่อย่างนั้นหรือ?”ป๋ายจีรีบเข้ามาต้อนรับ แต่กลับได้เห็นหลินเมิ้งหยาที่กำลังเหม่อลอยแม้จะเดาไว้อยู่แล้ว แต่ก็อดที่จะไม่เอ่ยถามไม่ได้“อ๋อ ท่านอ๋องไม่อยู่จวนน่ะ”ฝืนยิ้ม อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกขึ้นมาได้ว่าก่อนที่เขาจะไป เขาเอ่ยว่าเขาแล้วแต่การตัดสินใจของนางราวกับว่า เขาไม่ได้ล้อเล่นหยักยิ้มขมขื่น หลงเทียนอวี้เคยล้อเล่นเสียที่ไหน“อันที่จริง นายหญิงเจ้าคะ ท่านอ๋อง…”ป๋ายจีพูดตะกุกตะกัก ก่อนจะเงียบไป นางรู้สึกว่านายหญิงของตนเองกำลังโศกเศร้าเหลือเกินแต่ถ้าหากไม่พูดออกมา นายหญิงอาจจะยิ่งเสียใจ“เป็นอะไรไป? มีอะไรก็พูดออกมาเถิด”หลินเมิ้งหยาลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของตนเอง อารมณ์มัวหมองเสมือนท้องฟ้ากำลังจะถล่มทลายมิเหมาะกับนางเลยแม้แต่น้อยเพราะเหตุนี้ แม้หัวใจจะรู้สึกทุกข์ทรมานมากขนาดไหน แต่มุมปากมิเคยเผยความเจ็บปวดออกมาให้เห็นตัดสินใจ ป๋ายจีเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง“วันนี้เป็นวันที่ท่านอ๋องต้องไปรับองค์หญิงหมิงเยว่เข้าจวน หนู่ปี้ได้ยินคนรับใช้พูดกันว่าท่านอ๋องได้ออกคำสั่งเอาไว้ว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะเดินทางมาถึงจวนช่วงเวลาอาหารเย็นเจ้
