คับให้คนเหล่านั้นเข้าไปช่วยเหลือพี่สาวโชคดีที่พี่สาวไม่เป็นอะไร มิเช่นนั้นเขาคงเป็นบ้าไปแล้ว“เช่นนั้นก็ดี เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยเรื่องนี้กันคืนนี้”หลงเทียนอวี้เองก็สาวยาวๆ เข้ามา สองพี่น้องจึงรีบหยุดบทสนทนา“หมู่เฟยรั้งตัวเจ้าไว้เพราะมีเรื่องบางอย่างใช่หรือไม่?”หลงเทียนอวี้รับผ้าเช็ดหน้าจากหลินเมิ้งหยาและเช็ดลงบนใบหน้าของตนเอง“เพคะ แต่เกรงว่าจะเป็นเรื่องดีที่หาได้ยากของท่านอ๋อง”ส่งยิ้มอ่อนโยน ทว่าหลงเทียนอวี้กลับรู้สึกผิดปกติเวลาชายาของเขาหยักยิ้มเช่นนี้ มักจะมีเรื่องไม่ดีตามมาเสมอ“หมู่เฟยตำหนิเจ้าหรือ?”ส่ายหน้า หลินเมิ้งหยายังคงยิ้ม ทว่าหลงเทียนอวี้เริ่มรู้สึกหวั่นใจ“หรือหรูฉินปฏิบัติกับเจ้าไม่ดี?”ส่ายหน้าอีกครั้ง ยิ้ม ทว่าหลงเทียนอวี้เริ่มรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของตนเองกำลังมีเหงื่อผุด“หรือว่า…”“ยินดีด้วยเพคะท่านอ๋อง พระองค์กำลังจะได้เป็นเขยของพญามังกรแห่งซีฟาน”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงแสดงความยินดีอันเจือไว้ซึ่งอารมณ์หึงเล็กน้อยออกไป ทว่ากลับทำให้หลงเทียนอวี้เหงื่อตกเกิดอะไรขึ้น? ไร้สาระ!ทุกคนกลับมายังห้องโถงแห่งตำหนักหลิวซิน ใบหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงหยักยิ้ม ทว่าหลงเทียนอวี้กลับไม่รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย“นี่มันเรื่องไร้สาระอันใด! ข้าจะไปหาไท่จื่อและฮ่องเต้หมิงเดี๋ยวนี้”หลินเมิ้งหยาไม่คิดเลยว่าหลงเทียนอวี้จะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ตอนแรกคิดว่าหลงเทียนอวี้จะไม่ปฏิเสธ“เหตุใดต้องทำเช่นนั้นหรือเพคะ
