? องค์หญิงหมิงเยว่ทั้งอ่อนโยน จิตใจโอบอ้อมอารี เป็นถึงไข่มุกแห่งซีฟาน หากท่านอ๋องได้นางมาเป็นภรรยา เท่ากับว่าท่านอ๋องจะได้ฮ่องเต้หมิงมาคอยหนุนหลัง นี่เป็นเรื่องดีมิใช่หรือเพคะ?”โน้มน้าวหลงเทียนอวี้ด้วยเสียงหวานใส แต่คนในห้องกลับรับรู้ได้ถึงอาการปากไม่ตรงกับใจของนางหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมลงไป ทว่าสายตากลับจับจ้องใบหน้าของนางนิ่ง“เจ้าหวังให้ข้าแต่งงานกับองค์หญิงหมิงเยว่อย่างนั้นหรือ?”พยักหน้า ทว่าหลินเมิ้งหยากลับร้องด่าตัวเองในใจเหตุใดนางจึงทำการหักหลังหัวใจของตนเองเช่นนี้?หรือว่า…นางกำลังหึงเขาจริงๆ“ได้ ข้าแล้วแต่เจ้า”ส่งเสียงเรียบ ราวกับเป็นการประกาศการตัดสินใจหลงเทียนอวี้ไม่แม้แต่จะส่งเสียงปฏิเสธ เขาตอบรับหลินเมิ้งหยาอย่างง่ายดาย“เช่นนั้น…ยินดีกับท่านอ๋องด้วยเพคะ”หลินเมิ้งหยาได้ยินเพียงเสียงแสดงความยินดีของตนเองไม่ใช่แบบนี้! ไม่ใช่แบบนี้! หลินเมิ้งหยากู่ร้องในใจ ทว่านางกลับต้องควบคุมตัวเองมิให้ต่อล้อต่อเถียงกับหลงเทียนอวี้“อืม พรุ่งนี้ข้าจะไปคุยกับฮ่องเต้หมิงเรื่องรายละเอียดการแต่งงาน เจ้าเองก็เหนื่อยแล้ว พักผ่อนก่อนเถิด”เหมือนเป็นการตัดสินใจดั่งเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาของเขาแต่ครั้งนี้เขารับฟังการตัดสินใจของหลินเมิ้งหยาเอาแบบนี้หรือ? แค่นี้อย่างนั้นหรือ?สมองของหลินเมิ้งหยาว่างเปล่า นางพูดเช่นนั้นออกไปเพราะความโกรธเพียงชั่วครู่เท่านั้นเหตุใดหลงเทียนอวี้จึงไม่ปฏิเสธ?“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้
