บกับเสี่ยวอวี้ที่เพิ่งกลับมาเงียบๆร่างสูงโปร่ง แต่กลับเคลื่อนไหวอย่างมั่นคงท่วงท่ามิได้ดุดันเหมือนอย่างวันที่ฟาดฟันศัตรู แต่ถึงกระนั้นก็สามารถรับดาบของเสี่ยวอวี้ได้ทุกครั้งแผ่นหลังยืดตรงอย่างทะนงตน ราวกับเขามั่นใจเหลือเกินว่าไม่มีผู้ใดจะสามารถทำอะไรเขาได้เส้นผมตรงยาวพลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว ทั้งหลบหลีก กระโดดขึ้นลง ท่วงท่าหล่อเหลาสง่างามหลงเทียนอวี้ที่เป็นแบบนี้เสมือนหอกดาบที่พุ่งเข้ามาปักกลางหัวใจของนางอีตานี่ ทำไมต้องหล่อขนาดนี้ด้วยนะ!แล้วแบบนี้นางจะตัดใจได้อย่างไรหลินเมิ้งหยายืนมองทั้งสองอยู่ทางด้านหลังด้วยสายตาอ่อนโยน สั่งให้ป๋ายจีและป๋ายซ่าวไปเตรียมน้ำอุ่นและผ้าเช็ดหน้าในที่สุดการประลองดาบของทั้งคู่ก็สิ้นสุดลง โดยดาบของเสี่ยวอวี้ถูกฟาดจนตกไปไกลหลายเมตร“พี่สาว ท่านกลับมาแล้ว”หลังจากเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะแสดงวิทยายุทธ์เลิศล้ำออกมาได้เห็นหลินเมิ้งหยา ใบหน้าของเขาพลันปรากฏรอยยิ้มกว้างเด็กคนนี้เปลี่ยนไปในทุกๆ วันใบหน้าของเขานับวันยิ่งหล่อเหลามากขึ้นทุกทีเพียงแค่ดวงตาคู่สวยคู่นี้ ก็สามารถทำให้หญิงสาวหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วเฮ้อ นี่ก็ศัตรูร้ายของหัวใจหญิงสาวอีกคนสินะ“พี่สาว ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”เด็กหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาหาหลินเมิ้งหยา ดวงตาไร้เดียงสาเปล่งประกายหยาดเหงื่อสีใสประพรมอยู่บนหน้าผากสีขาวดั่งหิมะหลินเมิ้งหยาหยิบผ้าเช็ดหน้าอุ่นๆ เข้าไปเช็ดหน้าผากให้หลินจงอวี้“พี่คิดว่าเจ้าจะไม่
