นแรกไท่จื่อคิดว่าทหารจะเลือกอาหารที่มีทั้งเนื้อสัตว์และไข่ของตนเองแต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าทหารที่ได้รับบากเจ็บจะเดินไปหยิบโจ๊กข้าวหอมมะลิของหลินเมิ้งหยาและไม่แตะต้องโจ๊กของเขาไท่จื่อโกรธมาก เขาคิดจะนำอาหารเหล่านั้นไปให้ทหารที่อยู่ด้านนอกแต่หลินเมิ้งหยาสั่งเอาไว้ก่อนแล้วว่าให้นำธัญพืชไปมอบให้ทหารทำอาหารดังนั้น ที่ด้านนอกจึงมีน้ำแกงกลิ่นหอมฟุ้งทหารทุกคนล้วนสำนึกในบุญคุณของหลินเมิ้งหยา“นายหญิง ท่านคงนึกไม่ออกว่าสีหน้าของไท่จื่อเป็นเช่นไร”ป๋ายจื่อเข้ามากระซิบข้างหูของหลินเมิ้งหยา สาวใช้ทั้งสี่แสดงสีหน้าล้อเลียน“การปกป้องดูแลประชาชนคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”ราชวงศ์จะยังหยัดยืนอยู่ได้ หากได้รับความจริงใจจากทุกคนการกุมหัวใจของพวกเขาเอาไว้นั้นยาก แต่การได้รับมานั้นง่ายดายหลงเทียนอวี้เสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องทุกคน ส่วนนางพาสาวใช้ของตนเองออกไปรักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บนี่คือสิ่งที่ไท่จื่อไม่มีวันทำได้เขาเสียโอกาสไปแล้ว ต่อให้พยายามทำความดีในภายหลัง เกรงว่าก็คงจะมิเป็นผลยิ่งไปกว่านั้น นางเตรียมตัวที่จะซ้ำเติม เสมือนคนที่ได้ทีขี่แพะไล่ เพื่อทำให้ไท่จื่อพ่ายแพ้ราบคาบขบวนรถม้ามุ่งหน้ากลับไปยังเมืองหลวง ทหารอารักขามีมากขึ้นกว่าเดิมกองทัพที่ทำหน้าที่ปกป้องคุ้มครองอยู่ที่เส้นแบ่งเขตแดนเองก็กำลังเดินทางกลับเช่นเดียวกันหลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้า ไม่นานก็กลับมาถึงจวนอวี้ที่คุ้นเคยคนที่กลับมาด้วยกันคือสองพี่น้องส
