ุ่นวายตลอดคืน เพราะเรี่ยวแรงที่ถูกใช้ออกไปจนหมด หลินเมิ้งหยาจึงนอนอยู่ในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้แต่หลงเทียนอวี้ตื่นแต่เช้า เขาและหลงชิงหานเข้าไปดูแลผู้ที่ได้รับบาดเจ็บหูเทียนเป่ยกลับไปหาพรรคพวกของตนเอง ก่อนจะตามพวกทหารของซีฟานออกมาหลังจากผ่านการรักษามาหนึ่งคืน ผู้ได้รับบาดเจ็บอาการดีขึ้น ตอนนี้เอง ไท่จื่อที่มิเคยใส่ใจอะไรปรากฏตัวขึ้น กิริยาวาจามีเมตตา สั่งให้คนนำเนื้อสัตว์ไปทำเป็นโจ๊กและแจกจ่ายให้กับพวกทหารแต่เพราหลินเมิ้งหยาสั่งเอาไว้ว่าให้ตระกูลที่มีสัมพันธไมตรีอันดีกับจวนอวี้ส่งสาวใช้ของตนเองมาช่วยทำหมั่นโถว โจ๊กผักและอาหารธรรมดาดังนั้นอาหารเช้าสองอย่างที่แตกต่างกันจึงถูกวางลงตรงหน้าของพวกทหารตอนแรกไท่จื่อคิดว่าทหารจะเลือกอาหารที่มีทั้งเนื้อสัตว์และไข่ของตนเองแต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าทหารที่ได้รับบากเจ็บจะเดินไปหยิบโจ๊กข้าวหอมมะลิของหลินเมิ้งหยาและไม่แตะต้องโจ๊กของเขาไท่จื่อโกรธมาก เขาคิดจะนำอาหารเหล่านั้นไปให้ทหารที่อยู่ด้านนอกแต่หลินเมิ้งหยาสั่งเอาไว้ก่อนแล้วว่าให้นำธัญพืชไปมอบให้ทหารทำอาหารดังนั้น ที่ด้านนอกจึงมีน้ำแกงกลิ่นหอมฟุ้งทหารทุกคนล้วนสำนึกในบุญคุณของหลินเมิ้งหยา“นายหญิง ท่านคงนึกไม่ออกว่าสีหน้าของไท่จื่อเป็นเช่นไร”ป๋ายจื่อเข้ามากระซิบข้างหูของหลินเมิ้งหยา สาวใช้ทั้งสี่แสดงสีหน้าล้อเลียน“การปกป้องดูแลประชาชนคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”ราชวงศ์จะยังหยัดยืนอยู่ได้ หากได้รับความจริงใ
