จจากทุกคนการกุมหัวใจของพวกเขาเอาไว้นั้นยาก แต่การได้รับมานั้นง่ายดายหลงเทียนอวี้เสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องทุกคน ส่วนนางพาสาวใช้ของตนเองออกไปรักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บนี่คือสิ่งที่ไท่จื่อไม่มีวันทำได้เขาเสียโอกาสไปแล้ว ต่อให้พยายามทำความดีในภายหลัง เกรงว่าก็คงจะมิเป็นผลยิ่งไปกว่านั้น นางเตรียมตัวที่จะซ้ำเติม เสมือนคนที่ได้ทีขี่แพะไล่ เพื่อทำให้ไท่จื่อพ่ายแพ้ราบคาบขบวนรถม้ามุ่งหน้ากลับไปยังเมืองหลวง ทหารอารักขามีมากขึ้นกว่าเดิมกองทัพที่ทำหน้าที่ปกป้องคุ้มครองอยู่ที่เส้นแบ่งเขตแดนเองก็กำลังเดินทางกลับเช่นเดียวกันหลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้า ไม่นานก็กลับมาถึงจวนอวี้ที่คุ้นเคยคนที่กลับมาด้วยกันคือสองพี่น้องสกุลเยว่พวกนางไม่อยากกลับไปเหยียบจวนสกุลเยว่อีก“หนู่ปี้ถวายคำนับท่านอ๋องและพระชายา”สายตาทอดมอง ก่อนจะได้เห็นพ่อบ้านเติ้งและน้าจิ่นเยว่ที่พาคนรับใช้ตั้งเป็นแถวสองฝากฝั่งกำลังรอต้อนรับพวกเขาอยู่“ทุกคนลุกขึ้นเถิด”ป๋ายซูพยุงร่างหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้า เมื่อร่างบางของนางปรากฏขึ้น คนรับใช้ทั้งหมดล้วนรู้สึกอบอุ่นใจแม้จะอาศัยอยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่เดือน แต่จวนที่ไร้ซึ่งพระชายาช่างเย็นยะเยือกยิ่งนักยิ่งไปกว่านั้นยังถูกญาติผู้น้องกลั่นแกล้งอยู่เนืองนิตย์ก็ใครใช้ใครเจ้าบ้านไม่อยู่กันเล่า?“ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว ฉินเอ๋อร์เป็นห่วงแทบขาดใจเลยเจ้าค่ะ”ทั้งที่ไม่เจอกันเพียงไม่กี่วัน ทว่าความกล้าของเจียงหรู๋ฉิน
