เพิ่มขึ้นกว่าเดิมหลินเมิ้งหยาส่งสายตาเย็นชาไปทางนาง เพื่อตั้งใจแสดงให้เห็นถึงการมีตัวตนของตนเองแต่คิดไม่ถึงเลยว่าครู่ต่อมาเจียงหรู๋ฉินจะเข้ามากอดแขนของตนเอง“พี่สะใภ้ ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงหมิงเยว่แห่งซีฟานจะเข้ามาอยู่ที่จวนของเขา ท่านป้าเองก็ตอบตกลงแล้วด้วย”องค์หญิงหมิงเยว่ก็คิดจะเข้ามาร่วมวงด้วย? กว่านางจะไล่หลินเมิ้งหวู่ไปได้นั้นไม่ง่ายเลย แต่นี่หมิงเยว่จะเข้ามาสร้างความรำคาญให้อีกแล้วแต่ก็นะ ถ้าไม่มีเรื่องตื่นเต้นเลย จะเรียกว่าชีวิตได้หรือ?
โชคดี สาวใช้ทั้งสี่ทั้งเหนื่อยและมึนงง พวกนางกำลังสะลึมสะลือ ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่านางพูดสิ่งผิดปกติออกไป
“เอาล่ะ พวกเจ้าไปพักผ่อนที่รถม้ากันก่อนเถิด หากออกเดินทางแล้วข้าจะเรียกพวกเจ้า”นักฆ่าทั้งห้าของเถาฮวาอู๋ถูกจูอ้ายจือจับกุมตัวไปหมดแล้วรถม้าถูกล้างจนสะอาด อันที่จริงจูอ้ายจือนับว่าเป็นคนมีพรสวรรค์ เขาจัดการงานได้อย่างไร้ที่ติสาวใช้ทั้งสี่รีบกลับไปยังรถม้ากว้างขวางของตนเองแล้วงีบหลับลงไปบริเวณสวนและด้านนอกจึงเงียบสงบลงไท่จื่อและเหล่าใต้เท้าที่ถูกช่วยชีวิตเอาไว้นอนอยู่บนเตียงกว้างที่อุ่นสบาย ทว่าวีรบุรุษที่แท้จริงกลับได้นอนบนพื้นอันแสนเย็นเฉียบความแตกต่างเช่นนี้มิอาจถูกเปลี่ยนแปลงได้เพราะนางเพียงคนเดียวทำงานหนักจนบ่าทั้งสองข้างปวดระบม หลินเมิ้งหยากลับไปยังห้องพักของตนเองบนเตียง หลงชิงหานและหูเทียนเป่ยนอนอยู่ด้วยกัน พวกเขากำลังหลับสน
