กน้อย ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าหลงเทียนอวี้ได้ยินพวกแม่ทัพเล่าว่าทั้งสามคนนี้ได้รับบาดเจ็บ แต่เพราะตกอยู่ในสถานการณ์คับขันจึงทำแผลลวกๆ เท่านั้น แต่พวกเขายังมัวล้อเล่นกันอยู่ที่นี่อีก“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร พี่สะใภ้สามมีของกินหรือไม่? ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว”ตอนเข่นฆ่าศัตรู พวกเขากล้าหาญชาญชัย แต่เมื่อออกจากสนามรบแล้ว ความหิวจึงเริ่มทำงานหลินเมิ้งหยารีบตามคนเข้ามาพยุงทั้งสามเข้าไปในสิงกง เพราะเหตุนี้พวกเขาจึงยังหยุดยืนอยู่ที่นี่มองดูทั้งสามที่ถูกหิ้วปีกเข้าไปภายใน หลินเมิ้งหยาเพิ่งจะรู้ว่าเรี่ยวแรงของพวกเขาไม่มีเหลือแล้วแต่ถึงกระนั้นยังคงยืนกำหมัดแน่นไม่ยอมขยับเขยื้อนเพราะกลัวจะล้ม“ไอหยา! เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ! พวกเจ้าเบาๆ หน่อย! ขาอันงดงามของข้าเกือบจะขาดอยู่แล้ว”ทันทีที่เรี่ยวแรงกลับคืนมาเล็กน้อย หลงชิงหานกลับมามีท่าทางยียวนกวนประสาทดังเดิมหลินเมิ้งหยาขี้เกียจสนใจเขา ตอนนี้อาหารตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ส่งเดียวที่ทำให้พวกบุรุษทั้งสามต้องรู้สึกเสียหน้าก็คือ….มือของพวกเขาที่จับอาวุธมาตลอดทั้งวันแข็งทื่อจนจับตะเกียบไม่ได้“คือว่า…ชายาอวี้ ข้าสามารถใช้มือกินได้หรือไม่?”หูเทียนเป่ยลองแล้วหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะศักดิ์ศรีของความเป็นลูกผู้ชาย ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าเอ่ยออกมา ดังนั้นจึงทำได้เพียงดื่มน้ำแกงแต่เพียงเท่านั้นหลินเมิ้งหยามองดูร่างกายที่ถูกเลือดอาบจนดำถมึงทึงของหูเทียน
