ว่าหลินเมิ้งหยาจะดูแผนการของไท่จื่อออกทั้งหมดหากทหารเข้ามาตรวจค้นกระโจมแล้วเจอหลักฐานเข้า เช่นนั้นหลินเมิ้งหยาก็จะเป็นเพียงผู้ต้องสงสัยเท่านั้นอีกอย่าง ไม่ว่าใครก็อาจเป็นคนลอบทำร้ายไท่จื่อได้ มิใช่เพียงหลินเมิ้งหยาคนเดียวเท่านั้นความผิดเดียวที่พอจะทำให้หลินเมิ้งหยาตกที่นั่งลำบากได้นั่นก็คือความตายของหูลู่หนานด้านนอกกระโจม เสียงเอะอะโวยวายเงียบลงแล้วหลินเมิ้งหยานั่งอ่านหนังสือประวัติศาสตร์อยู่ในกระโจมหลงเทียนอวี้ออกจากกระโจมไปได้สามชั่วโมงแล้วหลังจากผ่านความวุ่นวายยามค่ำคืน ในที่สุดบรรยากาศยามเช้าก็มาเยือนแต่โชคดีที่นางไม่มีความรู้สึกเหนื่อย แม้จะไม่ได้นอนหลับทั้งคืนบนเตียง ป๋ายจื่อกำลังหลับใหลอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวใด ๆ ทั้งสิ้นไม่นาน ร่างของหลินขุยพลันปรากฏขึ้นในกระโจมของหลินเมิ้งหยา“พระชายา ไท่จื่อรับสั่งว่าคนร้ายมิได้ทำร้ายร่างกายของไท่จื่อ ดังนั้นจึงไม่ต้องเป็นกังวล ส่วนทหารเพียงแค่ลาดตระเวนปกติเท่านั้น”หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง คนร้ายอะไรกันเล่า ไท่จื่อเป็นคนกุเรื่องมาทั้งนั้นเมื่อทหารสิบกว่าคนตายไป เรื่องคนร้ายจึงเงียบลงเช่นกัน“อืม ข้าทราบแล้ว ทางฮ่องเต้หมิงเล่า?”แม้หลงเทียนอวี้จะมิได้ออกความเห็นอันใด ทว่าเขายังคงออกคำสั่งกับสายลับของตนเองปกติแล้วสายลับเหล่านี้ทำหน้าที่เพียงรับส่งสารเท่านั้น ดังนั้นจึงได้รับความไว้วางใจจากไท่จื่อดังนั้นหลงเทียนอวี้จึงรู้ที่คุมขังของนักฆ่าสาวเหล่า
