จื่อคิดไม่ออกจึงเอ่ยถาม“ในเมื่ออีกฝ่ายให้มาแล้ว พวกเขาจะต้องมีวิธีเอาผิดพวกเราอย่างแน่นอน ดังนั้นหากข้าสวมไว้กับตัวก็จะไม่มีใครหาเจอ”แม้กระโจมจะกว้างมาก แต่ถึงจะซ่อนเอาไว้ ทว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องถูกหาพบมีเพียงร่างกายของชายาอวี้เท่านั้นที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องทันทีที่สิ้นเสียงลง เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านนอก“ทูลพระชายา ไท่จื่อถูกโจมตี ฉะนั้นจึงจำเป็นต้องตรวจค้นทุกกระโจม ขอพระชายาได้โปรดเปิดทางด้วยพ่ะย่ะค่ะ”แม้จะเป็นการตรวจค้น แต่นี่เป็นกระโจมของหญิงสาว ดังนั้นจึงมิอาจเข้ามาได้ง่ายๆหลินเมิ้งหยาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จึงส่งป๋ายซ่าวออกไปป๋ายซ่าวแหวกผ้าม่านออก มองดูทหารสิบกว่าคนด้านนอกคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ย“พระชายาของพวกเราหาใช่ฮูหยินธรรมดาไม่ หากพวกเจ้าเข้าไปตรวจค้นให้ระวังสิ่งของด้วย ถ้าเกิดบุบสลายขึ้นมา พวกเจ้าคงกลับออกไปง่ายๆ ไม่ได้”ทหารเหล่านั้นเป็นคนของไท่จื่อ ดังนั้นป๋ายซ่าวไม่จำเป็นต้องไว้หน้าพวกเขาทหารเหล่านั้นเผยสีหน้าลำบากใจคนอื่นให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี มีเพียงชายาอวี้ที่ทำให้พวกเขาต้องสะอึกชายาอวี้ช่างแตกต่างจากผู้อื่นจริงๆ“แม่นางโปรดวางใจ พวกเราจะระมัดระวังเป็นอย่างดี พระชายาไม่เหมือนคนอื่น พวกเราจะระวัง”ป๋ายซ่าวพาคนสองสามคนเข้าไปในกระโจม เพียงเดินผ่านประตู กลิ่นยาพลันพวยพุ่งเข้ามาเตะจมูก คิ้วของทหารเหล่านั้นขมวดเข้าหากันชายหญิงแตกต่างกัน นอกจากฉากกั้นที่เตียง บริเวณอื่
