เขามีชายาอวี้หลินเมิ้งหยาอยู่ข้างกายเสียแล้ว“หลงเทียนอวี้ไม่เหมือนกับพวกคุณชายแห่งซีฟาน หากเจ้าคิดจะล้อเล่นกับหัวใจของเขา สุดท้ายเขาจะทำให้เจ้าทรมานจนตาย”หูเทียนเป่ยส่งสายตาเย็นชาไปทางน้องสาว เกรงว่าต่อให้นางต้องทนกล้ำกลืน แต่ก็คงไม่เข้าใจว่าผู้ชายบางประเภทก็มิสมควรเข้าไปยุ่มย่ามหมิงเยว่กลับไม่สนใจฟังคำเตือนของเขา กลับกัน นางตั้งปณิธานแล้วว่าจะจับหลงเทียนอวี้ไว้ในกำมือให้ได้“องค์หญิงหมิงเยว่รู้จักกับท่านอ๋องหรือเพคะ?”อันที่จริง ไม่ว่าจะคิดกี่ตลบ หลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ว่าทั้งสองมิได้รู้จักกันมาก่อนแต่เพราะท่าทางยั่วยวนของหมิงเยว่เมื่อครู่กลับทำให้หัวใจของนางบีบตัวเข้าหากันแพ้ให้ท่านหญิงหลินหลางยังไม่เท่าไร ถ้าหากยังแพ้ให้กับองค์หญิงหมิงเยว่อีกละก็ นางคงต้องรีบไสหัวไปทันที“ไม่รู้จัก นางเป็นองค์หญิงแห่งซีฟาน ข้าเพิ่งได้เจอนางเป็นครั้งแรก”ในสายตาของหลงเทียนอวี้ สตรีก็คือสตรี ไม่มีอะไรแตกต่างกันนอกจากหลินเมิ้งหยาแล้ว เขาไม่เคยรู้สึกว่าหญิงสาวนางใดน่ารักน่าชังอีกเลยหรืออาจจะพูดได้ว่าสำหรับเขาแล้ว สตรีแบ่งออกเป็นสองประเภทประเภทแรกคือหลินเมิ้งหยา ส่วนอีกประเภทคือคนอื่น“อ้อ เช่นนั้นท่านอ๋องคิดว่าองค์หญิงหมิงเยว่หน้าตาเป็นเช่นไรหรือเพคะ?”น้ำเสียงแฝงไว้ซึ่งความหึงหวง แม้แต่หลินเมิ้งหยายังไม่อาจควบคุมมันได้นางมิอาจลบภาพสาวงามภายใต้แสงจันทร์เมื่อครู่ออกไปจากใจได้เลยทว่า คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้
