ท่จื่อนับตั้งแต่ตอนที่ได้เจอหญิงสาวคนนี้เป็นครั้งแรก นางรู้ได้ทันทีว่าสตรีคนนี้หาใช่คนธรรมดาอย่างที่แสดงออกมาไม่ อีกทั้งความงามของนางยังทำให้ไท่จื่อต้องเหลียวมองเป็นครั้งที่สอง“เรื่องนี้อาจเป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น”หูลู่หนานถูกทำร้ายจนบาดเจ็บเจียนตาย เกรงว่าจะไม่มีทางรักษาให้หายได้ทว่าตอนนี้ไม่รู้ว่าทำไม อยู่ๆ องครักษ์แห่งซีฟานกลับบุกเข้าไปที่กระโจมของจวนอวี้ครุ่นคิด แม้แต่ฮ่องเต้หมิงเองก็สงสัยเช่นกันน้ำเสียงของหมิงเยว่ยังคงอ่อนโยน ราวกับว่าพี่ชายของตนเองมิได้ถูกทำร้ายปางตายอย่างไรอย่างนั้น“นิสัยใจคอของพี่รองเกกมะเหรกเกเร บางทีอาจไปทำให้คนอื่นไม่พอใจก็เป็นได้ พ่อของข้าเองก็รักลูกชายดั่งดวงใจ ดังนั้นขอไท่จื่อและพระชายาได้โปรดให้อภัยในความหยาบคายครั้งนี้ด้วย”สายตาอ่อนโยน แววตาเปล่งประกาย ความโศกเศร้าที่กำลังสะท้อนผ่านดวงตาทำให้คนมองรู้สึกสงสารหมิงเยว่เพียงเอ่ยออกมาด้วยเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลเพื่อให้ทั้งสามใจเย็นลงไท่จื่อถูกสายตาอ่อนโยนของสาวงามตรงหน้าทำให้ใจอ่อนลง แล้วแบบนี้จะเอ่ยปฏิเสธได้อย่างไร“องค์หญิงพูดมีเหตุผล บางทีพวกเราอาจเข้าใจผิดกันไปเองก็ได้ อีกอย่างพวกเรายังไม่ได้ข้อสรุปเรื่องขององค์ชายรองกันเลย หากเสียเวลาถกเถียงกันตอนนี้จะมิเป็นการปล่อยโอกาสให้คนร้ายตัวจริงหนีไปอย่างนั้นหรือ? ตอนนี้การช่วยชีวิตองค์ชายรองต่างหากที่สำคัญที่สุด”ทันทีที่หัวใจอ่อนยวบลง คำพูดและน้ำเสียงของไท
