่จื่อพลันโอนอ่อนตามหลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ แต่ถึงกระนั้นสายตายังคงมองทางฮ่องเต้หมิงโดยมิได้เอ่ยขัดในที่สุด ฮ่องเต้หมิงก็นึกสิ่งใดขึ้นมาได้ สีหน้ามิได้เคร่งขรึมอีกต่อไป“ไท่จื่อและหมิงเยว่ล้วนพูดมีเหตุผล เปิ่นหวังทำผิดต่อชายาอวี้ไปแล้ว ขอพระชายาได้โปรดให้อภัยความรักของพ่อที่มีต่อลูกของเปิ่นหวังด้วย”เมื่อเห็นฮ่องเต้หมิงยอมรับผิด หลินเมิ้งหยาจึงมิได้แสดงท่าทางแข็งกระด้างอีกต่อไปพยักหน้าลง ทว่ายังคงรักษาความเย่อหยิ่งในตัวเองเอาไว้“เรื่องนี้คงมิอาจปล่อยผ่านได้ อ๋องอวี้มาพอดี ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกเจ้า เช่นนั้นพวกเจ้ารับผิดชอบหาตัวผู้กระทำความผิดเป็นอย่างไร?”ทันทีที่หลงเทียนอวี้มาถึง เขาตกเป็นเป้าของไท่จื่อในทันทีพูดไปพูดมา ไท่จื่อยังคงอยู่ฝ่ายเดียวกับฮ่องเต้แห่งซีฟาน หลินเมิ้งหยาสังเกตเห็นความจริงในข้อนี้ได้ทันที“ไท่จื่อ รางวัลและการลงโทษควรแบ่งออกอย่างชัดเจนจึงจะได้รับความซื่อสัตย์จากผู้อื่น หากฟู่จวินของหม่อมฉันหาตัวคนร้ายเจอ เช่นนั้นไท่จื่อจะตบรางวัลอะไรหรือเพคะ?”ไม่มีทางเลือก เขาต้องการบีบบังคับนาง เพียงพริบตาเดียวเขาเปลี่ยนเป้าหมายเป็นหลงเทียนอวี้แต่โลกใบนี้ยังมีเรื่องดีอยู่บ้าง แผนการของไท่จื่อ มิได้ฉลาดเฉลียวเท่าไรนัก“เรื่องนั้น…” ไท่จื่อลังเล จะไปมีรางวัลได้อย่างไร เขาเพียงแค่อยากให้หลงเทียนอวี้หาตัวฆาตกรไม่เจอ จากนั้นบีบให้เขารับผิด“ถ้าหากอ๋องอวี้สามารถหาต
