่งเสียงพูดด้วยท่าทางร้อนใจไท่จื่อยังไม่ทันจะไหวตัวทัน ฝ่ามือของหลินเมิ้งหยาพลันตบลงบนโต๊ะ“ราชวงศ์แห่งซีฟานดีจริงเชียว มาโอ้อวดเบ่งอำนาจกับหม่อมฉันเพียงคนเดียวที่นี่ ส่วนลูกน้องอาศัยโอกาสนี้บุกเข้าไปในกระโจมของหม่อมฉัน ตกลงนี่มันสมเหตุสมผลแล้วหรือ?”คำถามของหลินเมิ้งหยาทำให้ฮ่องเต้แห่งซีฟานพูดไม่ออกทั้งที่นางถูกเรียกตัวมาเพื่อไต่ถามเหตุการณ์เมื่อคืน แต่พบว่าหลินเมิ้งหยากลับกุมอำนาจของพวกเขาเอาไว้“เสด็จพ่อ ไท่จื่อ ฟังความจากหมิงเยว่ก่อนได้หรือไม่?”ที่มุมหนึ่ง หมิงเยว่ที่นั่งเงียบอยู่นานพลันลุกขึ้นยืนดวงตาเรียวยาวจับจ้องมองทางบิดาของตนเองและไท่จื่อนับตั้งแต่ตอนที่ได้เจอหญิงสาวคนนี้เป็นครั้งแรก นางรู้ได้ทันทีว่าสตรีคนนี้หาใช่คนธรรมดาอย่างที่แสดงออกมาไม่ อีกทั้งความงามของนางยังทำให้ไท่จื่อต้องเหลียวมองเป็นครั้งที่สอง“เรื่องนี้อาจเป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น”หูลู่หนานถูกทำร้ายจนบาดเจ็บเจียนตาย เกรงว่าจะไม่มีทางรักษาให้หายได้ทว่าตอนนี้ไม่รู้ว่าทำไม อยู่ๆ องครักษ์แห่งซีฟานกลับบุกเข้าไปที่กระโจมของจวนอวี้ครุ่นคิด แม้แต่ฮ่องเต้หมิงเองก็สงสัยเช่นกันน้ำเสียงของหมิงเยว่ยังคงอ่อนโยน ราวกับว่าพี่ชายของตนเองมิได้ถูกทำร้ายปางตายอย่างไรอย่างนั้น“นิสัยใจคอของพี่รองเกกมะเหรกเกเร บางทีอาจไปทำให้คนอื่นไม่พอใจก็เป็นได้ พ่อของข้าเองก็รักลูกชายดั่งดวงใจ ดังนั้นขอไท่จื่อและพระชายาได้โปรดให้อภัยในความหยาบคา
