ยตรงข้ามแต่พวกนางถูกนางจับเอาไว้แล้วดูเหมือนทวยเทพจะยังไม่อยากให้นางตาย ฉะนั้นยังไม่ทันจะนอนก็มีคนยื่นหมอนมาให้เสียแล้ว“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เหตุใดเรื่องนี้จึงเกี่ยวข้องกับเถาฮวาอู๋เล่า?”หลังจากหลงเทียนอวี้ได้ฟังจนจบ สีหน้าของเขายังคงเคร่งขรึมหากที่ใดมีเถาฮวาอู๋อยู่ ที่นั่นย่อมมีกลอุบายเจ้าเล่ห์เกรงว่าคราวนี้จุดประสงค์ของพวกเขาจะเป็นหูลู่หนาน“เจ้ามิกลัวพวกนางกลับคำอย่างนั้นหรือ? หากพวกนางอ้างว่าพวกนางมิได้ทำ แล้วเจ้าจะทำเช่นไร?”คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น ครุ่นคิดหาวิธีการแก้ไขปัญหาวางผ้าสักหลาดลง หญิงสาวเหล่านั้นถูกชิงหูสะกดจุดเอาไว้ ดังนั้นจึงไม่มีใครได้สติ“เช่นนั้นคงต้องพึ่งชิงหูแล้ว เขารู้จุดอ่อนของคนพวกนั้นดี ขอเพียงพวกเราสามารถแสดงให้พวกเขาเห็นได้ว่าพวกนางเป็นคนของเถาฮวาอู๋…”ฮ่องเต้หมิงก็จะยิ่งต้องการชีวิตของพวกนางมากกว่าพวกเรา”นางพยักหน้า อันที่จริงมิได้มีความสุขกับการยืมมือของคนอื่นฆ่าคนเลยแม้แต่น้อยแต่ชิงหูเคยบอกเอาไว้ว่าคนของเถาฮวาอู๋ทำเรื่องสกปรกมาอย่างมากมายโดยเฉพาะนักฆ่าสาวเหล่านี้ หากต้องการเข้าร่วมกลุ่ม พวกนางจะต้องฆ่าคนที่ตัวเองรักก่อนจะฆ่าผู้อื่นได้คนที่ฆ่าได้กระทั่งคนที่ตนเองรักจะยังเรียกว่าคนได้อีกหรือดังนั้น นางจึงไร้ซึ่งความสงสารและไร้เยื่อใย“ฉะนั้น หม่อมฉันอยากให้ท่านอ๋องร่วมมือกับหม่อมฉัน ทำให้พวกคนที่ซุกซ่อนอยู่ทางด้านหลังแสดงตัวออกมาให้หมด!”
หลินเมิ้งหยานั่ง
