อยู่ด้านหลังผู้อื่นแล้วจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งได้อย่างไร?”นางส่ายหน้า รอยยิ้มอ่อนโยนพลันปรากฏบนใบหน้านวลถ้าหากมิใช่เพราะได้เห็นความเจ็บปวดบนใบหน้าของนางเมื่อคืน เกรงว่ารอยยิ้มคงหลอกคนทั้งโลกได้แล้ว“ไปเถอะ นับจากวันนี้เป็นต้นไป เมืองหลวงคงไม่สงบสุขอีกแล้ว”น้ำเสียงไร้ซึ่งความกระวนกระวาย เกรงว่านางจะรู้แล้วว่าสิ่งที่ตนเองกำลังจะพบเจอคือคลื่นพายุแบบไหนหลินเมิ้งหยาวางอาเสวี่ยลงบนพื้น หมาป่าตัวน้อยจ้องมองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตาประหลาดใจ“ใช่แล้ว พายุจะเข้าแล้วล่ะ”ชิงหูเงยหน้า มองดูผืนฟ้ากว้างใหญ่ มองดูรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งเห็นได้ไม่บ่อยนักกลับมายังที่พัก พบว่าบรรยากาศกำลังตึงเครียดไม่ว่าอย่างไรหูลู่หนานก็เป็นถึงองค์ชายรองแห่งซีฟาน เมื่อถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บเจียนตาย ฮ่องเต้หมิงไม่มีทางปล่อยตัวคนร้ายไปเด็ดขาดทันทีที่ปรากฏตัว ทหารองครักษ์พลันพุ่งเข้ามา ชิงหูอำพรางร่างกายก่อนหน้านั้นแล้ว เขาคอยปกป้องหลินเมิ้งหยาอยู่ในมุมมืดหัวหน้าทหารองครักษ์อายุราวสามสิบปีกำหมัดพลางเอ่ย“ทูลพระชายา ไท่จื่อเชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”มาเร็วเสียจริงหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง เดินตามหลังหัวหน้าองครักษ์ไปยังกระโจมของไท่จื่ออาเสวี่ยเองก็รักษาหน้าของหลินเมิ้งหยา แสดงท่าทางน่ารักเชื่อฟังตลอดเวลาแม้จะยังตัวไม่โต แต่มันกลับมีท่าทางของเจ้าแห่งหมาป่า เงยหน้าแล้ววิ่งตามหลังของหลินเมิ้งหยากระโจมของไท่จื่อ แน่นอนว่าเป็นกระโจมที่ใหญ่และห
