หมอหลวงตรวจร่างกายขององค์ชายรองแล้ว เกรงว่าเขาจะต้องเป็นอัมพาตไปตลอดชีวิตมือกำแน่น อยากจะเข้าไปบีบคอสตรีคนนี้ให้ตายเสียให้ได้“ฮึ ชายาอวี้ ข้าจะพูดกับเจ้าตรงๆ เปิ่นหวังรู้ว่าเจ้ากับอาหนานมีเรื่องบาดหมางกัน แต่ถึงขั้นทำร้ายลงมือจนได้รับบาดเจ็บปางตายเช่นนี้จะไม่รุนแรงเกินไปหรือ”ลูกชายคนรองของเขาดุทุกอย่าง ยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือความเจ้าชู้ประตูดินไม่เพียงแค่นางบำเรอหรือนางกำนัลในเรือน กระทั่งมายังต้าจิ้น เขายังพานางบำเรอของจวนตัวเองมาด้วยแต่ถึงเขาจะเป็นอย่างไร สุดท้ายเขาก็คือลูกชายของตนเมื่อเขาได้รับบาดเจ็บมากขนาดนี้ แล้วเขาจะทำใจได้อย่างไร“หม่อมฉันมีเรื่องบาดหมางกับองค์ชายรอง? หม่อมฉันไม่เข้าใจจริงๆ เพคะ ในวันงานเลี้ยงเลือกคู่ องค์ชายรองเลือกคู่โดยไม่รู้เรื่องรู้ราว ดังนั้นจึงเลือกพี่เยว่ถิง แต่ความเข้าใจผิดในครั้งนี้ถูกแก้ไขแล้วมิใช่หรือเพคะ?”แสดงท่าทีไม่รู้และไม่เข้าใจ กอปรกับใบหน้าใสซื่อของหลินเมิ้งหยา ฉะนั้นทุกคนจึงไม่นึกสงสัยราวกับมิได้กำลังถูกไต่สวน หลินเมิ้งหยานั่งลงที่ด้านข้าง สีหน้าใสซื่อ อีกทั้งยังแสดงออกให้เห็นถึงความเป็นห่วงเป็นใย“เจ้า…”ฮ่องเต้หมิงรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องที่หูลู่หนานเคยลักพาตัวชายาอวี้เจ้าลูกไม่รักดีคนนี้ เพื่อสตรีเพียงคนเดียว เขาถึงขั้นทำลายคุณธรรมที่เคยได้รับการสั่งสอนมาหลายปีไปจนหมดสิ้นหากมิใช่เพราะเขาล้มเลิกใช้ที่มั่นในที่แห
