“ถ้าหากเจ้าเปลี่ยนเป็นขันทีเล่า มิรู้ว่าเจ้าจะยังได้ทั้งเจียงซานและสาวงามอีกหรือไม่!”
กริชคมกริบเล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือของหลินเมิ้งหยา มือกำแน่นเสียงร้องโหยหวนของหูลู่หนานดังขึ้นมาในทันทีหลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเย็นยะเยือก มือที่กำลังถือกริชชุ่มไปด้วยเลือด ทว่าใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่กลับส่งยิ้มหวาน หวานเสียจนน่าขนลุก“ข้าจะ…ฆ่าเจ้า!”คิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวที่มีรูปร่างบอบบางตรงหน้าจะลงมือได้โดยไร้ความปรานีเช่นนี้ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปถึงกระดูก หูลู่หนานส่งเสียงร้องด้วยความทรมานไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาอยากจะบีบคอใครให้ตายขนาดนี้“เจ็บหรือ? นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น! ความเจ็บปวดที่เจ้ามอบให้กับพี่เยว่ถิง ข้าจะเอาคืนอย่างสาสม!”กริชในมือพุ่งออกไปตามคำพูดของหลินเมิ้งหยา เวลาเพียงไม่กี่นาที ท่อนขาของหูลู่หนานเต็มไปด้วยกองเลือดนางเฉือนตำแหน่งที่ยากที่สุด ลงมืออย่างอำมหิต ไม่นานหูลู่หนานก็สลบไปเพราะความเจ็บปวด“พอแล้ว”ขณะที่เงื้อมีดขึ้นอีกครั้ง มือข้างหนึ่งกลับเข้ามาจับมือของนางเอาไว้หลินเมิ้งหยาที่กำลังดำดิ่งอยู่ในภวังค์แห่งความโกรธแค้นเงยหน้าขึ้นมาคนที่เข้ามาหยุดตัวเองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว“เมิ้งหยา ถ้ายังแทงเขาอีก เขาจะตายแน่นอน”นี่คือใบหน้าแบบไหนกันนะ ทั้งที่กำลังยิ้ม ทว่าดวงตากลับเผยให้เห็นความรู้สึกเจ็บปวดเสมือนหัวใจสลายหลงเทียนอวี้ยกมือขึ้นเช็ดเลือดบนใบหน้าของนาง“เมิ้งหยา เจ้าแก้แค้นให้เยว่ถ
