ิงสำเร็จแล้ว ข้าจะจัดการต่อเอง”มือที่กำกริชแน่นคลายออกเมื่อเห็นสายตาอบอุ่นอ่อนโยนของหลงเทียนอวี้ในที่สุดสายตาของหลินเมิ้งหยาก็กลับมาเหมือนมนุษย์ปกติดังเดิม หยาดน้ำตาพลันรินไหลลงมา“พี่เยว่ถิง พี่เยว่ถิงนาง…”ภายในความทรงจำอันแสนอบอุ่นของนาง เยว่ถิงยืนอยู่ในนั้นด้วยหรือว่า…นี่จะเป็นความทรงจำที่เจ้าของร่างต้องการจะยัดเยียดให้นางได้รับรู้ ทว่าความรู้สึกยังคงเหมือนเดิมและไม่เปลี่ยนเพียงเพราะวิญญาณในร่างเป็นคนละคนกันเสื้อผ้า รองเท้า สิ่งของที่ให้ความอบอุ่นแก่นางทุกชิ้น ผลไม้สดๆ ที่ไม่เคยได้เห็นหรือกินบ่อยนัก ทั้งสร้อย กำไลและเครื่องประดับ หลินเมิ้งหยาสูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก คนเดียวที่มอบสิ่งของเหล่านั้นให้กับนางเพียงคนเดียวคือเยว่ถิงหลินเมิ้งหยาไม่เคยเสียน้ำตามาก่อน เหตุเพราะเยว่ถิงต้องการการปกป้องจากนางทว่าในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้ ความเจ็บปวดในหัวใจก็พลันระเบิดออกมาทันที“ข้าจะฆ่าเขา ข้าอยากฆ่าคนที่รังแกพี่เยว่ถิงทุกคน!”ความทรงจำหวนกลับมาอีกครั้ง เมื่อวานนางยังคุยเรื่องที่พี่เยว่ถิงจะได้ใช้ชีวิตกับพี่ชายอย่างมีความสุขอยู่เลยทว่าเวลาเพียงคืนเดียว เพราะคนสารเลวคนนี้ เขาพรากทุกสิ่งทุกอย่างไป“เจ้าฟังข้า เมิ้งหยา ฟังข้า”มือหนา จับศีรษะของหลินเมิ้งหยาเอาไว้แน่น ริมฝีปากบางเลื่อนเข้ามาประทับลงบนริมฝีปากของนางที่กำลังสั่นระริกท่าทางเช่นนี้ของนาง ทั้งความบ้าระห่ำหรือแม้แต่อาการตกอยู่ในภวังค์ทำใ
