ห้เขาเจ็บปวดขึ้นมาริมฝีปากเย็นยะเยือกจุมพิตของหลงเทียนอวี้ทำให้อบอุ่นขึ้นมาเพียงริมฝีปากที่แนบติดกันเบาๆ เท่านั้น กลับทำให้หลินเมิ้งหยาสงบลง“แค้น พวกเราจะชำระอย่างแน่นอน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลานั้น”อารมณ์ที่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของหลินเมิ้งหยาไร้เรี่ยวแรงปล่อยให้หลงเทียนอวี้โอบอุ้มเอาไว้ในอ้อมกอดแต่โดยดีเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ปกปิดร่างของหญิงสาวในอ้อมกอด หลงเทียนอวี้ชำเลืองมองชายที่กำลังนอนจมกองเลือดด้วยสายตาเย็นชาเพราะเหตุนี้เสือตัวนั้นจึงหนีออกจากกรงในเวลานี้เจ้านี่คงใช้กลอุบายล่อเสือออกจากถ้ำสินะแม้เขาเองก็คิดอยากปลิดชีวิตของชายตรงหน้า แต่เหมือนอย่างที่เขาเคยพูดกับหลินเมิ้งหยาเอาไว้ โอกาสยังมาไม่ถึงออกแรงพลิกร่างของเขา ขาพลันตวัดขึ้นเตะเขาแรงๆ หนึ่งทีเสียงเจ็บปวดรวดร้าวดังขึ้น หลงเทียนอวี้พาหลินเมิ้งหยากลับออกไปลูกเตะของเขาทำให้กระดูกสันหลังของหูลู่หนานขาดสะบั้นจากนี้ไป ชั่วชีวิตนี้ของหูลู่หนานคงทำได้เพียงนั่งกะพริบตามองท้องฟ้า แต่เขาคงพูดหรือขยับไม่ได้อีกเขาอุ้มหลินเมิ้งหยาหลบหลีกสายตาขององครักษ์นางยังคงขดตัวสงบนิ่งอยู่ในอ้อมกอด ดวงตากลมโตสีดำไร้ซึ่งแสงประกายใดๆหลงเทียนอวี้ครุ่นคิดไปครู่ ก่อนเบี่ยงเบนความสนใจ และวางร่างหลินเมิ้งหยาลงบนหลังม้า ทั้งสองคนหายตัวไปท่ามกลางความมืดมิดหลินเมิ้งหยาบนหลังม้า ยังคงนิ่งเงียบเรื่องของเยว่ถิงสร้างความเจ็บปวดให้นางเป็นอย่างมากหลงเทียนอว
