งของหญิงสาวในอ้อมกอด หลงเทียนอวี้ชำเลืองมองชายที่กำลังนอนจมกองเลือดด้วยสายตาเย็นชาเพราะเหตุนี้เสือตัวนั้นจึงหนีออกจากกรงในเวลานี้เจ้านี่คงใช้กลอุบายล่อเสือออกจากถ้ำสินะแม้เขาเองก็คิดอยากปลิดชีวิตของชายตรงหน้า แต่เหมือนอย่างที่เขาเคยพูดกับหลินเมิ้งหยาเอาไว้ โอกาสยังมาไม่ถึงออกแรงพลิกร่างของเขา ขาพลันตวัดขึ้นเตะเขาแรงๆ หนึ่งทีเสียงเจ็บปวดรวดร้าวดังขึ้น หลงเทียนอวี้พาหลินเมิ้งหยากลับออกไปลูกเตะของเขาทำให้กระดูกสันหลังของหูลู่หนานขาดสะบั้นจากนี้ไป ชั่วชีวิตนี้ของหูลู่หนานคงทำได้เพียงนั่งกะพริบตามองท้องฟ้า แต่เขาคงพูดหรือขยับไม่ได้อีกเขาอุ้มหลินเมิ้งหยาหลบหลีกสายตาขององครักษ์นางยังคงขดตัวสงบนิ่งอยู่ในอ้อมกอด ดวงตากลมโตสีดำไร้ซึ่งแสงประกายใดๆหลงเทียนอวี้ครุ่นคิดไปครู่ ก่อนเบี่ยงเบนความสนใจ และวางร่างหลินเมิ้งหยาลงบนหลังม้า ทั้งสองคนหายตัวไปท่ามกลางความมืดมิดหลินเมิ้งหยาบนหลังม้า ยังคงนิ่งเงียบเรื่องของเยว่ถิงสร้างความเจ็บปวดให้นางเป็นอย่างมากหลงเทียนอวี้ถอนหายใจเบาๆ ทว่าขาออกแรงกระแทกท้องของม้าเพื่อเร่งความเร็วในที่สุด ม้าที่ควบออกมาอย่างรวดเร็วพาทั้งสองมาที่ถ้ำแห่งหนึ่งบนภูเขาหลินเมิ้งหยาเลื่อนสายตามองถ้ำขนาดใหญ่“ที่นี่ที่ไหนหรือเพคะ?” หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามหลงเทียนอวี้อุ้มนางลงจากหลังม้า“ตามข้ามา”พลางกุมมือนาง และเดินเข้าไปในถ้ำ หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังเขาไปเดินเข้าไปได้ราวยี่สิบก้าว เมื่อ
