ผ่านโค้งทางด้านหน้า พวกเขาได้เห็นแสงริบหรี่อยู่ภายในหลินเมิ้งหยาลืมตาโต มองดูภาพตรงหน้า“ทำไมถึง…”ภายใต้แสงริบหรี่ แม่เสือขาวนอนนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อบริเวณหน้าท้องของเสือตัวนั้น คือลูกเสือขนสีขาวบริสุทธิ์ที่เพิ่งเกิดกำลังดูดดื่มน้ำนมจากแม่เสือ“ตอนที่พวกเราเจอมัน มันได้รับบาดเจ็บสาหัส หมอรักษาสัตว์ที่ข้าพามาเป็นคนทำคลอดให้มัน แต่แม่เสือไม่อาจทนผิดบาดแผลได้จึงตายลง”หลงเทียนอวี้เดินเข้าไป อุ้มลูกเสือตัวน้อยเอาไว้ลูกเสือน้อยที่เพิ่งเกิด ยังไม่ทันจะลืมตาก็ถูกจับเสียแล้ว“พวกเราจะพามันกลับไปอย่างนั้นหรือ?”ลูกเสือดิ้นหนีจากมือของหลงเทียนอวี้ เห็นได้ชัดว่าหลงเทียนอวี้เป็นชายหยาบกร้าน เขาไม่เคยชินกับการดูแลสัตว์ตัวเล็กๆ เช่นนี้ท่าทางแข็งทื่อนั้น สุดท้ายก็ยอมส่งตัวลูกเสือน้อยให้กับหลินเมิ้งหยาครู่ต่อมา หลินเมิ้งหยาโอบอุ้มลูกเสือตัวน้อยขนนุ่มนิ่มน่ารักเอาไว้ ในที่สุดหัวใจของนางก็เริ่มอบอุ่นอีกครั้ง“หากทิ้งมันไว้ที่นี่ มันจะหิวตายนะเพคะ”หลินเมิ้งหยาพูดจาฉะฉาน ทว่ามือกลับไม่ยอมคลายออกจากลูกเสือเลยแม้แต่น้อยลูกเสือตัวนี้จะต้องหิวตายอย่างแน่นอน ขาหน้าเกาะนิ้วของหลินเมิ้งหยาก่อนจะดูดเลียเพราะความหิวโหยลิ้นสากเล็กๆ เลียนิ้วมือของหลินเมิ้งหยาไม่หยุด จักจี้ เปียกชื้น“ใช่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นป่าแห่งนี้ยังมีพวกหมาป่า เมื่อไหร่ดีเปลวเพลิงดับลง เกรงว่าพวกมันจะไม่มีทางปล่อยลูกเสือตัวนี้ไป”ความรักของแม่ยิ่งใหญ่
