เสมออุปนิสัยของหมาป่าคือกลัวไฟเพื่อลูกน้อยเพียงตัวเดียวของตนเอง แม่เสือเลือกคลอดลูกใกล้กับกองเพลิงแบกความหวังว่าเปลวไฟจะสามารถพาคนที่มารับช่วงต่อดูแลลูกของตนเองไปได้“ข้าอยากพามันกลับไป ถึงอย่างไร ที่บ้านก็รับเลี้ยงอาเสวี่ยแล้ว เพิ่มมาอีกตัวคงไม่เป็นไร”หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะมองลูกเสือตัวน้อยที่กำลังหิวโหย บางที พี่เยว่ถิงเองก็อาจชอบมันมากเหมือนกันแย่แล้ว!หลินเมิ้งหยาสบถในใจ เยว่ถิงในเวลานี้ต้องการคำปลอบโยนและการดูแลจากนางที่สุดนางมัวแต่แก้แค้น จนลืมเรื่องสำคัญเรื่องนี้ไป“ท่านอ๋อง พวกเรารีบกลับกันเถิดเพคะ หม่อมฉันอยากกลับไปดูแลพี่เยว่ถิง”อยู่ ๆ ก็กระวนกระวาย กลับมามีท่าทางเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้งหัวใจที่เสมือนถูกแขนอยู่บนหุบเหวของหลงเทียนอวี้กลับมาปกติดังเดิมโชคดี นางยังมีสิ่งที่คอยยึดเหนี่ยวจิตใจเอาไว้“ได้ พวกเรากลับกันเดี๋ยวนี้เลย”จากนั้นก็อุ้มหลินเมิ้งหยาและลูกเสือ ขึ้นหลังม้า ทั้งสองควบม้ากลับไปยังที่พักเหตุเพราะเกิดเรื่องที่เสือหลุดหนีไป อีกทั้งยังมีเรื่องขององค์ชายรองและเยว่ถิง ดังนั้นที่พักจึงเกิดความวุ่นวายหลินเมิ้งหยาไม่สนใจสิ่งใด พลันกระโดดลงจากหลังม้า อุ้มลูกเสือวิ่งเข้าไปในกระโจมในทันทีหลงเทียนอวี้นั่งอยู่บนหลังม้า สายตามองตามร่างเล็กๆ ที่วิ่งหายไป“ท่านเป็นผู้ลงมือทำร้ายหูลู่หนานใช่หรือไม่?”เสียงเรียบถูกส่งออกมา หลงเทียนอวี้หันหน้าไปมองใบหน้าฉายแววสงสัยของหลงชิงหาน“เขาส
