ทั้งยังมีเรื่องขององค์ชายรองและเยว่ถิง ดังนั้นที่พักจึงเกิดความวุ่นวายหลินเมิ้งหยาไม่สนใจสิ่งใด พลันกระโดดลงจากหลังม้า อุ้มลูกเสือวิ่งเข้าไปในกระโจมในทันทีหลงเทียนอวี้นั่งอยู่บนหลังม้า สายตามองตามร่างเล็กๆ ที่วิ่งหายไป“ท่านเป็นผู้ลงมือทำร้ายหูลู่หนานใช่หรือไม่?”เสียงเรียบถูกส่งออกมา หลงเทียนอวี้หันหน้าไปมองใบหน้าฉายแววสงสัยของหลงชิงหาน“เขาสมควรตาย”ยังไม่ต้องพูดถึงวิธีการที่เขาใช้ หูลู่หนานข่มขืนเยว่ถิง เคยลักพาตัวหลินเมิ้งหยา คนผู้นี้สมควรตายแล้ว“ข้ารู้ว่าเขาสมควรตาย แต่ท่านทำร้ายเขาตอนนี้รังแต่จะทำให้ฮ่องเต้หมิงโกรธเกรี้ยว หรือท่านลืมเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเราไปแล้ว?”ตั้งแต่เด็กจนโต ใช่ว่าหลงชิงหานจะติดตามหลงเทียนอวี้อย่างคนไร้สมองหลงเทียนอวี้ที่มักจะใจเย็นและสงบนิ่งเสมอมามักเป็นแบบอย่างที่ดีของเขาเสมอทว่า เขาเปลี่ยนไปนับตั้งแต่วันที่ได้เจอกับพี่สะใภ้เขาไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา เพื่อทำให้หญิงคนนั้นดีใจหลงเทียนอวี้คนนี้ยังใช่พี่สามของเขาหรือไม่?“ข้ายังไม่ลืม ชิงหาน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจ้าไม่เหนื่อยหรือ?”นับตั้งแต่วันที่รู้เรื่องมากขึ้น ความรักของเสด็จพ่อมิต่างอะไรกับดาบสองคม เขาจำเป็นต้องระมัดระวังปลายดาบนั้นเสมออยากได้แต่ก็ไม่กล้าร้องขอ หากไท่จื่อชอบพอของชิ้นนั้น เขาจำต้องถอยห่างถึงสามก้าวเมื่อเป็นเช่นนั้นนานวันเข้า เขาชินกับการหักห้ามใจของตนเอง จนกระทั่งเขาไม่เคยรับรู้ความต้องกา
