รของตนเองอีกต่อไปทว่าหลินเมิ้งหยากลับทำให้เขามองเห็นสิ่งที่แตกต่างออกไปนางเป็นคนโอหัง คิดอยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีใครตามความคิดของนางทันทหารสกัดแม่ทัพ ดินสกัดน้ำ นางมิเคยกลัวเกรงต่อสิ่งใดการกระทำของนางค่อยๆ ขุดความภาคภูมิใจในส่วนลึกของหัวใจเขาขึ้นมา“พี่สาม ท่านรู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม”ริมฝีปากของหลงชิงหานเผยให้เห็นความขมขื่นเขาอยากใช้ความสามารถของตนเองทำให้เจียงซานแห่งต้าจิ้นมั่นคงและทำให้ราษฎร์มีความสุขแต่เรื่องนี้กลับถูกฮองเฮาและไท่จื่อขวางทางเอาไว้ สุดท้ายเขาจึงกลายเป็นองค์ชายไร้ความสามารถในสายตาผู้อื่น เขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์
กริชคมกริบเล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือของหลินเมิ้งหยา มือกำแน่น
เสียงร้องโหยหวนของหูลู่หนานดังขึ้นมาในทันทีหลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเย็นยะเยือก มือที่กำลังถือกริชชุ่มไปด้วยเลือด ทว่าใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่กลับส่งยิ้มหวาน หวานเสียจนน่าขนลุก“ข้าจะ…ฆ่าเจ้า!”คิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวที่มีรูปร่างบอบบางตรงหน้าจะลงมือได้โดยไร้ความปรานีเช่นนี้ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปถึงกระดูก หูลู่หนานส่งเสียงร้องด้วยความทรมานไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาอยากจะบีบคอใครให้ตายขนาดนี้“เจ็บหรือ? นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น! ความเจ็บปวดที่เจ้ามอบให้กับพี่เยว่ถิง ข้าจะเอาคืนอย่างสาสม!”กริชในมือพุ่งออกไปตามคำพูดของหลินเมิ้งหยา เวลาเพียงไม่กี่นาที ท่อนขาของหูลู่หนานเต็มไปด้วยกองเลือดนางเฉือนตำแหน่งท
