ี่ยากที่สุด ลงมืออย่างอำมหิต ไม่นานหูลู่หนานก็สลบไปเพราะความเจ็บปวด“พอแล้ว”ขณะที่เงื้อมีดขึ้นอีกครั้ง มือข้างหนึ่งกลับเข้ามาจับมือของนางเอาไว้หลินเมิ้งหยาที่กำลังดำดิ่งอยู่ในภวังค์แห่งความโกรธแค้นเงยหน้าขึ้นมาคนที่เข้ามาหยุดตัวเองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว“เมิ้งหยา ถ้ายังแทงเขาอีก เขาจะตายแน่นอน”นี่คือใบหน้าแบบไหนกันนะ ทั้งที่กำลังยิ้ม ทว่าดวงตากลับเผยให้เห็นความรู้สึกเจ็บปวดเสมือนหัวใจสลายหลงเทียนอวี้ยกมือขึ้นเช็ดเลือดบนใบหน้าของนาง“เมิ้งหยา เจ้าแก้แค้นให้เยว่ถิงสำเร็จแล้ว ข้าจะจัดการต่อเอง”มือที่กำกริชแน่นคลายออกเมื่อเห็นสายตาอบอุ่นอ่อนโยนของหลงเทียนอวี้ในที่สุดสายตาของหลินเมิ้งหยาก็กลับมาเหมือนมนุษย์ปกติดังเดิม หยาดน้ำตาพลันรินไหลลงมา“พี่เยว่ถิง พี่เยว่ถิงนาง…”ภายในความทรงจำอันแสนอบอุ่นของนาง เยว่ถิงยืนอยู่ในนั้นด้วยหรือว่า…นี่จะเป็นความทรงจำที่เจ้าของร่างต้องการจะยัดเยียดให้นางได้รับรู้ ทว่าความรู้สึกยังคงเหมือนเดิมและไม่เปลี่ยนเพียงเพราะวิญญาณในร่างเป็นคนละคนกันเสื้อผ้า รองเท้า สิ่งของที่ให้ความอบอุ่นแก่นางทุกชิ้น ผลไม้สดๆ ที่ไม่เคยได้เห็นหรือกินบ่อยนัก ทั้งสร้อย กำไลและเครื่องประดับ หลินเมิ้งหยาสูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก คนเดียวที่มอบสิ่งของเหล่านั้นให้กับนางเพียงคนเดียวคือเยว่ถิงหลินเมิ้งหยาไม่เคยเสียน้ำตามาก่อน เหตุเพราะเยว่ถิงต้องการการปกป้องจากนางทว่าในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้ คว
