ะไรอย่างแน่นอน”หลินจงอวี้เข้ามายืนเป็นเพื่อนหลินเมิ้งหยา มือเล็กกระตุกแขนเสื้อพี่สาว ดวงตากลมโตทั้งสองข้างเปี่ยมไปด้วยความกังวลเกรงว่าเขาจะมิใช่คนที่สามารถคลายกังวลของพี่สาวได้ มิรู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆ เขารู้สึกอิจฉาขึ้นมาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สายตาของพี่สาวมีเพียงท่านอ๋องคนเดียวเท่านั้น“ข้าเข้าใจ เพียงแค่กลัว แค่กลัวเท่านั้น”นางพลิกมือกลับแล้วกุมมือของเสี่ยวอวี้เอาไว้ ฝ่ามือนุ่มนิ่มอบอุ่นสัมผัสกับฝ่ามือของนาง ทำให้นางรู้สึกมีเรี่ยวแรงมากขึ้น“พี่สาว ท่านดูเป็นห่วงท่านอ๋องมากจริงๆ”หลินจงอวี้บ่นพึมพำ น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความอิจฉาหลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับมาลูบไล้เส้นผมของเด็กหนุ่ม หัวใจของนางมิอาจปิดบังเขาได้“เสี่ยวอวี้ หากวันหนึ่งพวกเราจำเป็นต้องจากจวนอวี้ไป เจ้าอยากไปที่ใด?”ใบหน้าที่เคยงดงามดั่งหยกของเด็กหนุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นหล่อเหลาคมเข้มทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวในงานเลี้ยง เขามักจะได้รับความนิยมเสมอทว่า หลินจงอวี้มักจะมองตอบหญิงสาวเหล่านั้นด้วยท่าทางเย็นชา“จากไป?” ท่านจะจากไปได้จริงๆ หรือ?”แปลกใจ แต่นัยน์ตาของหลินจงอวี้กลับเผยให้เห็นร่องรอยของความหวัง“อือ ข้าไม่มีทางอยู่ที่นี่ตลอดไป เสี่ยวอวี้ พี่สาวพาเจ้าไปอยู่ที่เจียงหูดีหรือไม่?”ทันทีที่คิดว่าต้องจากไป ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั้งหัวใจบางคน ยิ่งฝังลึกในหัวใจของนางมากเท่าไร นางก็จะยิ่งตัดเขาออกไปได้ยากมากขึ้นเท่านั้นหากวันหนึ่งนา
