งต้องไปจากจวนอวี้ เกรงว่าตนเองอาจจะมิอาจทำใจได้แต่เพราะความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตนเอง ดังนั้นจะให้นางยินยอมแบ่งสามีของตนเองกับผู้อื่นได้อย่างไร?“ขอรับ ไม่ว่าพี่สาวไปที่ไหน เสี่ยวอวี้ก็จะติดตามไปด้วย”แต่หลินจงอวี้ไม่เข้าใจ ทั้งที่พี่สาวและท่านอ๋องเหมาะสมกันถึงเพียงนี้ เหตุใดภายในแววตาของพี่สาวจึงดูเศร้าหมองเสียจริง?หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง กักเก็บความเสียใจของตนเอง เรื่องการจากไปเป็นเรื่องในอนาคต ตอนนี้นางยังมีเรื่องใหญ่ให้ต้องจัดการเสือขาวถูกทหารไล่ตามจนไปถึงป่าขนาดเล็ก องค์ชายที่เตรียมแข่งขันล่าเสือเองก็เปลี่ยนชุดแล้วเรียบร้อยสายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยเฉื่อย ทว่าใบหน้าของพวกเขากลับกระตือรือร้นมากเป็นพิเศษแสงจากดวงดาวส่องสกาวจนท้องฟ้าสว่างไสวแม้จะอยู่ห่างกันไกล ทว่าเสียงเสือคำรามดังกึกก้องเป็นเสือที่แข็งแรงและมีลักษณะที่ดี หากมิใช่เพราะถูกคนควบคุมเอาไว้ บางทีมันอาจจะกลายเป็นเจ้าแห่งป่าองครักษ์ที่ถูกส่งมาอารักขาถูกเอาตัวไปไม่น้อย ครอบครัวของนักล่าออกจากกระโจมมาเดินเล่นหลินเมิ้งหยามิได้สร้างความสนใจต่อคนเหล่านั้น ทว่ากลับจูงมือหลินจงอวี้ออกมาดูบรรยากาศด้านนอกเพราะความไม่สบายใจเงาดำของมนุษย์เคลื่อนไหวไม่อยู่นิ่ง บางครั้งก็มีเสียงเสือคำรามดังออกมา“พี่สาว พวกเรากลับไปกันเถิด รออยู่ที่นี่ก็ไม่มีความหมาย”หลินจงอวี้ชอบความรู้สึกที่ถูกพี่สาวกุมมือ หัวใจสั่นไหวเพราะความตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้
