นยังคงส่งเสียงเร่งเร้าพี่สาวให้รีบกลับเข้าไปในสถานที่ปลอดภัย“อือ พวกเรากลับกัน…นั่นใครน่ะ?”ขณะที่คิดจะหมุนตัวกลับ เงาดำร่างหนึ่งพลันบินผ่านกระโจมตรงหน้าไปอย่างรวดเร็ว“บางทีอาจเป็นคนในตระกูลไหนสักตระกูล ถึงอย่างไรเมื่อครู่ทุกคนก็ไปรวมตัวกันในกระโจมมากมาย”หลินจงอวี้จ้องเข้าไปในความมืด หากพี่สาวไม่พูด เขาเองก็ไม่รู้สึกตัวว่ามีคนอยู่“ข้าว่าไม่ใช่ คนในครอบครัวนักล่าจะวิ่งออกมาคนเดียวได้อย่างไร? ทิศทางที่เขาหายไป เหมือนจะเป็นกระโจมของพี่เยว่ถิง พวกเราไปดูกันเถอะ”ทั้งสองรีบสาวเท้ายาวๆ ไปยังกระโจมของสกุลเยว่ บริเวณรอบๆ เงียบสงบ ราวกับไม่มีคน“หรือพวกเราจะตาฝาด? ไม่มีใครเลยนี่นา”หลินจงอวี้กระซิบเสียงเบา ทว่าตอนแรกนางเห็นเงาคนจริงๆ แต่เหตุใดตอนนี้จึงไม่มีแล้ว“ไม่ใช่ พวกเราลองหาดูก่อนเถิด ข้าว่าพวกเราไม่ได้ตาฝาดแน่นอน”สายตาของนางเป็นปกติดี แล้วจะตาฝาดได้อย่างไรมองดูรอบๆ ไม่มีเสียงใดๆ หลินเมิ้งหยาแหวกผ้าของกระโจมออก ด้านในมืดสนิท มองไม่เห็นสิ่งใด“เสี่ยวอวี้ เจ้ามีหินเหล็กไฟหรือไม่?”หลินจงอวี้หยิบหินเหล็กไฟออกมาหนึ่งคู่ หลินเมิ้งหยารับไป ก่อนจะจุดไฟอย่างระมัดระวังแสงไฟริบหรี่ถูกจุดขึ้น ก่อนจะถูกใช้เป็นแสงสว่างท่ามกลางความมืด“พี่สาว…”หลินจงอวี้ร้องเรียก เสียงดังขึ้นในลำคอ ดวงตาเปิดกว้าง จับจ้องมองทิศทางหนึ่ง“เป็นอะไรไปเสี่ยวอวี้?”หลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าหลินจงอวี้เป็นอะไร หันหน้าไปมองบนเตียง ก่อนจะพ
