บร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมใส่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเดินขึ้นไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ที่แท้นางคือพี่เยว่ถิงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอกัน ท่าทางของนางเหมือนคนกำลังหลับสนิทชุดสีแดงสดหลุดลุ่ยยุ่งเหยิง ราวกับถูกดึงกระชากอย่างไรอย่างนั้น แม้แต่ผิวบริเวณเนินอกยังเผยออกมาให้เห็นเพียงเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นอายของชายหนุ่มหญิงสาวที่เพิ่งผ่านการเสพกระสันตลบอบอวลแม้แต่สาวบริสุทธิ์อย่างหลินเมิ้งหยายังรู้แจ้งว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น“พี่สาว นี่มัน…”แม้หลินจงอวี้จะเข้าใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยังเป็นเด็ก อีกทั้งเรื่องนี้ดูจะไม่ใช่เรื่องปกติทั่วไป“เจ้าไปรอข้างนอก ห้ามให้ใครเข้ามาเด็ดขาด อีกทั้งห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้”หลินเมิ้งหยารีบจัดการปัญหาเฉพาะหน้า อยากปกป้องพี่เยว่ถิงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่หลินจงอวี้เดินออกมานอกประตู เสียงก่นด่าจะดังขึ้นที่ด้านนอก“เด็กบ้านั่นกล้าทำเรื่องแบบนี้ออกมาเชียวหรือ ข้าจะสั่งสอนให้หลาบจำ”เสียงของฮูหยินเยว่ดังขึ้นกระแทกหู หัวใจของหลินเมิ้งหยาเย็นเฉียบ หรือฮูหยินเยว่จะรู้ดีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?“เจ้าเด็กน้อย หลบไป”หลินจงอวี้ขวางทางฮูหยินหลินเอาไว้ ดังนั้นทั้งคู่จึงเกิดการปะทะกัน“ไม่ พี่สาวของข้าบอกว่าไม่ให้ใครเข้าไป”หลินจงอวี้แสดงจุดยืนของตนเอง ไม่มีใครทำลายแนวป้องกันของเขาไปได้หลินเมิ้งหยาไม่มีกะจิตกะใจจะชื่นชมเขา จ้องมองพี่เยว่ถิง แต่ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรหญิงสาวที่เคยหลับสนิทค่อยๆ ตื่นขึ้
