น แต่หลังจากที่ได้เห็นหลินเมิ้งหยา หยาดน้ำตาพลันรินไหล“พี่เยว่ถิง อย่าร้องไห้ เกิดเรื่องอะไรขึ้น บอกข้าได้หรือไม่”พี่เยว่ถิงจะต้องไม่ได้ยินยอมอย่างแน่นอน เหตุเพราะตอนที่นางขยับเข้าไปใกล้ นางได้กลิ่นธูปหมีเซียงแต่ถึงกระนั้นก็ไม่รู้ว่าไอ้คนโรคจิตวิตถารคนไหนก่อเหตุเช่นนี้“ข้า…ข้าไม่คู่ควรกับพี่หนานเซิงแล้ว”น้ำเสียงอ่อนหวานเจือไว้ซึ่งความรู้สึกหัวใจแตกสลายหลินเมิ้งหยาไม่เคยได้ยินเสียงเจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้มาก่อนราวกับพลังชีวิตของพี่เยว่ถิงถูกใช้ออกมาหมดแล้วในคราวเดียว ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ขาวซีดริมฝีปากสั่นเทา ไร้ซึ่งรอยยิ้มสดใสหลินเมิ้งหยากำหมัดแน่น ตกลงมันเป็นใครกัน?“พี่เยว่ถิง ท่าน…พักผ่อนก่อนเถิด”ตอนนี้หลินเมิ้งหยารู้แล้วว่าควรเข้าไปถามคำถามนี้กับใคร
ป๋ายจื่อหันมองทางทหารที่อยู่ด้านนอก แสงแวววาวจากอาวุธทำให้คนมองอดเป็นกังวลไม่ได้
“ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ เกรงว่าลูกในท้องของมันจะต้องตายตามไปด้วย”แม้สีของท้องฟ้าจะมืดลงแล้ว ทว่าเสือขาวตัวนั้นกลับโดดเด่นจนสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนครุ่นคิด เกรงว่าพวกเขาน่าจะจับเป็นมากกว่า ดังนั้น เสือขาวตัวนั้นจะต้องไม่ได้รับบาดเจ็บแน่นอน“พวกเจ้าตามข้ามานี่ เสี่ยวอวี้ เจ้าช่วยไปตามท่านอ๋องมาให้ข้าที”ต้องเร่งแผนการช่วยเหลือเสือขาว หลินเมิ้งหยาและสาวใช้อีกสี่คนกลับเข้าไปในกระโจม“ป๋ายจื่อ ป๋ายซ่าว ป๋ายจี พวกเจ้ากับอาเสวี่ยจงซ่อนตัวอยู่ในกระโจม หากไม่เกิด
