ต้าจิ้นถูกสังหารไปหนึ่งแสนห้าหมื่นคน อีกทั้งฮ่องเต้แห่งซีฟานยังประพฤติมิชอบกับราชสกุลแห่งต้าจิ้น เช่นนั้นท่านคิดว่าต้าจิ้นควรเผชิญหน้ากับซีฟานเช่นไร?”เวลาที่หลินเมิ้งหยาไม่มีอะไรทำ นางมักจะนั่งอ่านประวัติศาสตร์เหล่านั้นซีฟานและต้าจิ้นมีความแค้นต่อกันมาอย่างช้านาน แม้จะแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์กัน แต่เกรงว่าอีกไม่นานทั้งสองจะต้องก่อสงครามอีกเป็นแน่เมื่อถึงเวลานั้น ป๋ายจื่อจะตกเป็นเบี้ยตัวหนึ่งเท่านั้น“คิก คิก หม่อมฉันยังห่างชั้นกับพระชายามาก วางใจเถิด หากป๋ายจื่อไปอยู่ที่ซีฟาน นางจะไม่ได้พบกับความทุกข์ทรมานแต่อย่างใด”ในเมื่อยื่นมือเข้าไปตบหน้าไม่ได้ น้ำเสียงขององค์หญิงหมิงเยว่จึงอ่อนโยนลง ใบหน้าประดับไว้ซึ่งรอยยิ้ม หลินเมิ้งหยาเองก็ทำใจให้เย็นลง แต่ถึงกระนั้นยังคงไม่ยอมเปิดทางให้ง่ายๆ“จะได้รับความทุกข์ทรมานหรือไม่ค่อยว่ากันวันหลังเถิดเพคะ รบกวนองค์หญิงกลับไปบอกองค์รัชทายาทด้วยว่าหากต้องการแต่งงานกับเด็กคนนี้จริง ขอให้เขาแสดงความจริงใจออกมา มิเช่นนั้น ต่อให้ฮ่องเต้หมิงเสด็จมาด้วยตนเอง หม่อมฉันก็ไม่มีวันตอบตกลง”เมื่อได้เห็นหลินเมิ้งหยายึดมั่นถือมั่นในคำพูดของตนเอง สีหน้าขององค์หญิงหมิวเยว่เริ่มไม่น่ามองนางลุกขึ้น และเดินออกจากกระโจมของหลินเมิ้งหยาไป คาดว่าจะต้องด่านางในใจอย่างแน่นอนมองดูใบหน้าดีอกดีใจของป๋ายจื่อ หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดหากยังไม่จัดการเรื่องนี้ เกรงว่าจะต้องลำบากนางอีกนาน“
