นายหญิง เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ เสือขาวตัวนั้นกระโจนออกจากกรง ตอนนี้คนในค่ายกำลังออกไปตามล่าเจ้าค่ะ”ป๋ายซ่าววิ่งเข้ามาสีหน้าเลิ่กลั่ก ด้านนอกเกิดความวุ่นวายหลินเมิ้งหยาอุ้มอาเสวี่ยวิ่งออกไปดูสถานการณ์“เสือตัวนี้หนีออกไปได้อย่างไร?”องครักษ์ตั้งแนวป้องกันสามชั้นในทุกกระโจม ทว่าด้านนอกกลับเกิดเสียงโหวกเหวกโวยวายดังลั่น“ได้ยินมาว่าเพื่อการล่าในอีกสามวัน ดังนั้นจึงต้องบำรุงเสือตัวนั้นให้แข็งแรงที่สุด แต่เพราะคนให้อาหารไม่ทันระวัง เมื่อปลดโซ่ตรวนออก เสือตัวนั้นก็กระโจนออกมาทันที”ป๋ายซ่าววิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าให้ฟังจากเสียงโหวกเหวกโวยวายด้านนอก
ทุกวันนางถูกชิงหู หลินจงอวี้ห้อมล้อมยังไม่เท่าไร แต่ทุกครั้งที่พบกับหลงเทียนอวี้ สมองที่ตนเองมักจะภาคภูมิใจอยู่เสมอพลันหยุดทำงานกะทันหัน
“จริงสิ คืนนี้ฮ่องเต้หมิงชวนข้าดื่มเหล้าที่กระโจมงานเลี้ยง เจ้าพักผ่อนเร็วหน่อยแล้วกัน”นั่นเท่ากับว่าคืนนี้นางจะต้องนอนคนเดียวไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆ หัวใจพลันรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเฮ้อ เหมือนจะมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าประหลาด“อีกเรื่อง ฮ่องเต้หมิงต้องการนำตัวหงอวี้กลับ เหตุเพราะนางสร้างปัญหาให้กับเจ้า ดังนั้นเขาจึงฝากมาขอโทษเจ้าด้วย”เมื่อนึกถึงใบหน้างดงามเย้ายวนขึ้นมาได้ มุมปากพลันกระตุกยิ้มชั่วร้ายขึ้นมานางเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าสตรีคนนั้นจะต้องไม่ได้มาดี ดังนั้นจึงใช้วิธีนั้นจัดการฮ่องเต้หมิงสบายใจเสียย
