เป็นการทำบุญครั้งใหญ่เลยทีเดียว
“เจ้าค่ะ เช่นนั้นพวกเรามาวางแผนกันเถิด”
การประชุมเพื่อช่วยชีวิตเสือขาวจึงถูกจัดขึ้นที่กระโจมของหลินเมิ้งหยา
“ข้าคิดว่าเราควรสั่งให้องครักษ์เจาะกรงเสือและปล่อยให้มันหนีไปทางด้านหลังภูเขา มันจะได้อาศัยในป่าทึบ”
หลินจงอวี้วาดแผนที่ขึ้นมา ก่อนจะชี้บอกตำแหน่ง
“ข้าคิดว่าทำเช่นนั้นไม่ได้ เสือไม่เข้าใจภาษามนุษย์ หากมันวิ่งไปผิดทางจะเกิดอะไรขึ้น? อีกอย่าง หากมันถูกทำร้ายก่อนที่มันจะหนีไป เช่นนั้นก็มิต่างอะไรจากส่งมันไปตาย”
ป๋ายจีเสนอความคิดเห็นของตนเอง สิ่งที่นางพูดล้วนมีเหตุผล ทุกคนจึงครุ่นคิดใหม่อีกครั้ง
“หรือพวกเราจะปล่อยมันออกมาตอนนี้เลย”
ป๋ายจื่อกะพริบตาปริบๆ จ้องหน้าหลินเมิ้งหยา ใบหน้าเรียวเล็กยังคงแสดงให้เห็นท่าทีมิอยากแยกจาก
หลินเมิ้งหยาถลึงตาใส่นางก่อนจะเอ่ย
“เช่นนั้นเจ้าไปร้องขอองค์รัชทายาทให้ปล่อยมันไปดีหรือไม่? เด็กโง่ หากปล่อยมันออกมาตอนนี้ มันอาจถูกจับไปอีกครั้งหรือไม่ก็ถูกฆ่าตาย”
เสียงในกระโจมจึงเงียบลงอีกครั้ง
แบบนี้ก็ไม่ได้ แบบนั้นก็ไม่ได้ พวกเขารู้สึกเหมือนเดินอยู่ในวังวนที่ไม่มีทางออก
“พรุ่งนี้ข้าจะพาพวกหลินขุ๋ยไปทำให้เสือขาวสลบ อีกอย่างข้าสั่งให้คนในเมืองหลวงเตรียมหม่าเฝยซานเอาไว้แล้ว เจ้าวางใจเถิด”
เสียงของหลงเทียนอวี้พลันดังขึ้น ทุกคนในกระโจมหันหน้าไปมองทางประตู
“ความคิดนี้ไม่เลวเลย สมแล้วที่เป็นท่านอ๋อง”
ป๋ายจื่อรีบส่งเสียงชื่นชมหลงเทีย
