งวลข้อนั้นจะเริ่มสั่นคลอนแล้วก็ตาม
“เรื่องนี้ค่อยคุยกันครั้งหน้าเถิด ตอนนี้ดึกมากแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ”
หลังพูดจบ หลงเทียนอวี้เดินออกจากกระโจมไป ไม่รู้ว่าเขาไปเดินเล่นที่ไหน
มองตามหลัง หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ
เพราะเหตุนี้พระสนมเต๋อเฟยจึงรับสั่งกับนางว่าจะต้องทำลายความเมตตาในใจของหลงเทียนอวี้ให้ได้
หากยังปล่อยให้เขาเป็นเช่นนี้ เกรงว่าเขาคงยืนอยู่ที่เดิมไปชั่วชีวิต
แต่หลินเมิ้งหยากลับคิดว่าเพราะหลงเทียนอวี้เป็นแบบนี้ ลูกน้องจึงยังคงติดตามเขามิใช่หรือ?
เพียงแค่หลงเทียนอวี้ในตอนนี้ขาดอะไรบางอย่างไปก็เพียงเท่านั้น
หากต้องการเปลี่ยนให้เขากลายเป็นคนเด็ดขาด เช่นนั้นจะต้องปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับเรื่องบางอย่าง
นางวางแผนในใจ
ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องไปจากจวนอวี้อยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นหลินหลางหรือเพราะสตรีนางอื่น นางจะทำให้หลงเทียนอวี้มีอนาคตที่สดใส
“ท่านอ๋อง เหตุใดดึกมากขนาดนี้แล้วยังออกมาตากลมข้างนอกเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”
ขณะที่กำลังครุ่นคิด หลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงดังขึ้นจากทางด้านนอก เสียงกระตุ้งกระติ้งของขันทีดังขึ้น
นางลืมไปเลยว่าที่นี่มิใช่จวนอวี้
ดังนั้น นางจำเป็นต้องนอนห้องเดียวกันกับเขา
แต่กลับได้ยินเสียงอึดอัดของหลงเทียนอวี้ตอบกลับ
“ข้างในมันร้อน ข้าเลยออกมาตากลมให้เย็นลง”
หลินเมิ้งหยาแอบยิ้ม หลังจากได้รู้จักมักคุ้นกับหลงเทียนอวี้ นางมักจะได้เห็นด้านที่ไม่รู้จักของเขาเสมอ
อย่างเช่น เวลาถูกผู้อื่นจับไ
