บนางกลับเปลี่ยนไปที่จวนมีสนมมากมาย หากนางต้องการเป็นที่รัก เกรงว่าจะต้องออกแรงสักเล็กน้อยดังนั้น หลินเมิ้งหยาจึงกลายเป็นผู้ถูกเกลียดชัง“ไท่จื่อ ที่ซีฟานของพวกเรา วีรบุรุษที่แท้จริงจะต้องจับเสือและยิงหมาป่าให้ได้ มิรู้ว่าบนเขาหลิงจูมีเสือและหมาป่าหรือไม่?”ฮ่องเต้หมิงกลับมีท่าทางอารมณ์ดีอย่างมาก ชายที่สามารถขึ้นเป็นฮ่องเต้แห่งซีฟานได้ ไม่เพียงต้องมีความสามารถ แต่ยังต้องมีความกล้าหาญอีกด้วยเคยได้ยินมาว่าสมัยเขายังหนุ่ม เขาสามารถจับหมาป่าด้วยมือเปล่าได้หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองฮ่องเต้หมิง บุรุษผู้นี้อันตรายยิ่งนัก“เรื่องนั้น…เขาหลิงจูอยู่ในเขตการปกครองของราชวงศ์ หากเลี้ยงสัตว์ร้ายเอาไว้ เกรงว่าจะเป็นอันตรายต่อราษฎร์”สัตว์ส่วนมากที่มีในเขตการปกครองของราชวงศ์คือเก้ง กวางสารภาพตามตรงว่าเหตุเพราะเกรงว่าองค์ชายจะได้รับบาดเจ็บตอนออกล่าสัตว์ดังนั้นที่นี่จึงไม่มีสัตว์ร้ายฮ่องเต้หมิงที่ได้ยินคำตอบเช่นนั้นจึงส่งเสียงหัวเราะดังลั่น“ช่วยไม่ได้ คนหนุ่มสาวต้องรู้จักความลำบากเสียบ้างจึงจะเติบโต เอาเช่นนี้แล้วกัน เปิ่นหวังนำเสือตัวหนึ่งมาจากซีฟาน เช่นนั้นนำมันมาเป็นสีสันในการออกล่าสัตว์ในครั้งนี้เถิด”ฮ่องเต้หมิงโบกมือ ชายร่างกำยำสี่คนเข้าไปยกกรงเหล็กขนาดใหญ่เข้ามาหลินเมิ้งหยาจ้องเขม็ง เสือตัวนั้นแข็งแรงมาก ทั้งที่อยู่ในกรง แต่กลับส่งเสียงคำรามน่าเกรงขามออกมาเสือตัวนี้ใหญ่กว่าชายร่างกำยำทั้งสี่ แม้จะถูกขั
