งไว้ในกรง แต่มันยังคงหยิ่งทะนงมิยอมสยบต่อผู้ใดขนของมันเป็นสีขาวทั้งตัว มิมีสีอื่นใดปะปนเป็นเสือที่สวยมาก หลินเมิ้งหยานึกเสียดายในใจดังคำที่เอ่ยว่าพอเสือออกจากป่าก็ถูกสุนัขรังแก เหมาะกับสถานการณ์ในเวลานี้อย่างยิ่ง“คือ…คือว่า มันคงไม่ดีเท่าไร”ไท่จื่อจ้องมองเสือตัวนั้นด้วยท่าทางลังเลใช่ว่าทุกคนจะสามารถเอาชนะเสือตัวนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เสือแห่งซีฟานมิต่างอะไรจากเจ้าแห่งป่า มันมิเคยจำนนต่อสิ่งใด“ไม่เป็นไรหรอก แม้เสือตัวนี้จะร้ายกาจ แต่ในสายตาของวีรบุรุษแห่งซีฟาน มันเป็นเพียงแค่สัตว์ร้ายตัวหนึ่งเท่านั้น”คำพูดของฮ่องเต้หมิงเจือไว้ซึ่งการยั่วยุ สุดท้ายไท่จื่อต้องยอมจำนวน ฝืนใจพยักหน้าลงสายตาของหลินเมิ้งหยายังคงหยุดอยู่ที่เสือตนนั้น หลงเทียนอวี้รู้สึกประหลาดใจนางคงมิได้คิดว่าจะจับเสือได้ง่ายๆ หรอกกระมัง“ท่านอ๋อง หากต้องเผชิญหน้ากับมัน ท่านจะปล่อยมันไปได้หรือไม่?”เหนือความคาดหมาย ประโยคแรกที่หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ยคือการบอกให้เขาปล่อยเสือขาวตัวนี้ไป“แต่คนที่คิดจะฆ่ามันมิได้มีเพียงข้าคนเดียว”หลงเทียนอวี้ไม่คิดอยากเข้าร่วมการล่าอยู่แล้ว เขาเพียงแต่ทำไปตามน้ำเท่านั้นทว่าหลินเมิ้งหยากลับหันหน้ามา ดวงตาคู่สวยจ้องเขาเขม็ง“เสือตัวนี้กำลังท้อง ถ้าหากมันตาย อีกหนึ่งชีวิตในท้องมันก็จะตายไปด้วย”หลินเมิ้งหยาสังเกตอยู่นาน แม้รูปร่างของเสือตัวนี้จะสง่าผ่าเผย ทว่าท้องของมันกลับมิได้มีสัดส่วนอย่างที่ควรจะเป
