็นไม่ว่ามันจะคำรามเสียงดังขนาดไหน แต่มันมักจะระวังส่วนท้องของตนเองหลินเมิ้งหยาเดา เสือตัวนี้จะต้องท้องอย่างแน่นอน“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”หลงเทียนอวี้หันไปมอง เขารู้สึกเพียงว่าเสือตัวนี้เพียงแค่ตัวใหญ่มากเท่านั้นดูเหมือนคำพูดของหลินเมิ้งหยาจะเป็นความจริง“หม่อมฉันรู้ ถ้าหากหม่อมฉันบอกให้ฮ่องเต้หมิงปล่อยมันไปในตอนนี้ มันคงไม่สมเหตุสมผลเท่าไร แต่หม่อมฉันหวังเหลือเกินว่ามันจะสามารถอยู่รอดปลอดภัยจนให้กำเนิดลูกน้อยของมันได้”หลินเมิ้งหยารู้ ถ้าหากเสือตัวนี้อยู่ต่อหน้าราษฎร์หรือแม้กระทั่งคนฆ่าสัตว์ พวกเขาจะไม่ทำร้ายสัตว์ที่กำลังตั้งท้องอย่างแน่นอนนี่คือกฎการอยู่ร่วมกันที่มนุษย์สร้างขึ้น ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ชนิดไหน หากมันต้องการขยายเผ่าพันธุ์ พวกเราจำเป็นต้องเคารพมันด้วยเช่นกันหลินเมิ้งหยามิใช่กระต่ายน้อยใสซื่อ แต่ถึงกระนั้นนางก็รู้สึกสงสารเสือท้องแก่ตัวนี้“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะพยายาม”
เหตุเพราะอยู่ด้านนอก ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องแยกห้องนอนกับหลินเมิ้งหยา ฉะนั้นเย่จึงถูกสั่งให้เฝ้าจวน
หาข้ออ้าง หลงเทียนอวี้กลับมายังกระโจมที่พักชั่วคราว ทว่าที่นั่นกลับมีเพียงสาวใช้สี่คน“นายหญิงของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?”คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น กวาดสายตาทั่วทั้งกระโจม สาวใช้ทั้งสี่ตกตะลึง สัญญาณไม่ดีแล่นพล่านในหัวใจของหลงเทียนอวี้“นายหญิงออกไปข้างนอกคนเดียวเจ้าค่ะ”ป๋ายจีที่มีท่าทีสงบนิ่งที่สุดรู้สึกได้ว่าเหตุการณ์ผิดปกติ
