รวบรวมความกล้าเอ่ยตอบหลงเทียนอวี้“ออกไปตั้งแต่เมื่อไร? ไปกับใคร?”มันผิดปกติไป ที่นี่ไม่ใช่จวน หลินเมิ้งหยาไม่มีทางออกไปเดินเล่นโดยไม่พาสาวใช้ไปแม้แต่คนเดียวยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังอยู่กลางป่า ด้านนอกคือป่าหนาทึบ นางจะหายไปที่ไหนได้“พวกเจ้ารีบออกไปตามหาพระชายาเดี๋ยวนี้ จะต้องหานางให้เจอ!”หลงเทียนอวี้รู้สึกว่าเรื่องนี้มีความผิดปกติ ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งไท่จื่อและหูลู่หนานกลับหายหัวไปจากงานเลี้ยง โดยไม่บอกไม่กล่าวหากพวกเขาทั้งคู่เจอหลินเมิ้งหยาเข้าและทำมิดีมิร้ายนางขึ้นมาจะทำอย่างไร?“พวกเจ้าจะรีบร้อนไปไหนกัน?”หลงเทียนอวี้เองก็คิดจะออกไปตามหา แต่เสียงหวานใสกลับดังขึ้นขัดความคิดของเขาหลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านออก ก่อนจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน“พระชายา! พระชายา! ท่านหายไปไหนมา พวกเราเป็นห่วงท่านมากเลย”สาวใช้ทั้งสี่กรูกันเข้าไปกอดนาง น้ำเสียงอ่อนหวานสั่นเครือ“ข้า? ข้าแค่ออกไปเดินเล่น ชิงหูไปเป็นเพื่อนข้า ไม่มีอะไรหรอก”เมื่อออกจากกระโจมเล็ก หลินเมิ้งหยารีบกลับมายังกระโจมของตนเองทันทีทั้งสามคนถูกนางทำให้ตื่นตระหนกได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะต้องได้สติอย่างแน่นอน แม้คนของนางจะเก่งกาจมากสักเพียงไหน แต่ก็คงไม่อาจรับมือกับคนของพวกเขาทั้งหมดได้ดังนั้น นางจึงรีบถอนตัวออกมา“เจ้าไปไหนมา?”นับตั้งแต่ที่นางเข้ามาภายใน หัวใจของหลงเทียนอวี้จึงสงบลงเขาหยุดยืนตรงหน้า มองดูนางที่กำลังปลอบโยนทุกคน เข
