นี้ร่างของเขาจะท่วมไปด้วยเลือด แต่ยังเทียบไม่ได้กับภาพฝันร้ายภาพนั้น
“ชิงหู? ชิงหู?”
หลินเมิ้งหยาที่เดินนำหน้าส่งเสียงเรียก ทว่าเขากลับยังยืนอยู่ที่เดิม
หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไป ทว่าใบหน้าของเขากลับขาวซีด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก
จ้องมองแววตาของเขา แต่กลับได้เห็นภาพของความกระวนกระวาย
หลินเมิ้งหยาเข้าใจได้ในทันที ความทรงจำที่ผ่านมาเลวร้ายมากจนเกินไป ดังนั้น เขาจึงตกอยู่ในภวังค์
ไม่คิดอะไรมาก นางโอบกอดร่างของเขาไว้ นางอยากให้ชิงหูรู้ว่าตอนนี้เขาถอนตัวออกมาแล้ว
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ต่อจากนี้ไปคนผู้นั้นจะไม่มีวันควบคุมเจ้าได้อีก ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ”
เสียงอบอุ่นอ่อนโยนปลอบประโลมชิงหู
หลินเมิ้งหยาตบหลังเขาเบาๆ เพื่อให้เขารับรู้ว่าเขามิได้โดดเดี่ยว
ร่างกายที่เคยแข็งทื่อพลันอ่อนยวบลงในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา
จนกระทั่งชิงหูกอดตอบนาง หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกได้ถึงความชื้นที่หัวไหล่
“ข้า…ขอบใจเจ้านะ เจ้าเด็กน้อย”
เขาเอ่ยขอบคุณ ชีวิตที่ผ่านมาของเขาทุกข์ทรมานมากจริงๆ
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ ขณะที่คิดจะปลอบโยนชิงหู แต่นางกลับได้เห็นร่างของหลงเทียนอวี้ที่หน้าประตู
นางรีบดันร่างของชิงหูออกทันที
ทั้งที่สีหน้าของหลงเทียนอวี้ยังคงเหมือนเดิม แต่นางกลับรู้สึกได้ถึงความโกรธเกรี้ยว
“ท่านอ๋อง…”
หลงเทียนอวี้หมุนตัว หลินเมิ้งหยาวิ่งตามไปโดยไม่คิด
ภายในสวนจึงเหลือเพียงชิงหูที่กำลังย
