ืนชะงักมองตามแผ่นหลังของหลินเมิ้งหยา
จริงๆ เลย เขายังไม่ทันจะสัมผัสกายเนื้ออันนุ่มนิ่มของเจ้าเด็กน้อยได้เท่าที่ต้องการเลย เหตุใดเจ้านั่นถึงโผล่มาตอนนี้ได้
หลินเมิ้งหยาวิ่งตามหลงเทียนอวี้จนมาถึงตำหนักฉินหวู่ ทั้งที่ใบหน้าของเขายังคงเย็นชาดังเดิม แต่เหตุใดนางจึงสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวกันเล่า
“ท่านอ๋อง รอหม่อมฉันด้วย”
หลินเมิ้งหยายกชายกระโปรงขึ้น พยายามวิ่งตามฝีเท้าหลงเทียนอวี้ให้ทัน ทว่าเขากลับสาวเท้าอย่างรวดเร็วประหนึ่งกำลังบิน
“หลงเทียนอวี้ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ไม่อาจอดรนทนได้อีกต่อไป หลินเมิ้งหยาที่วิ่งจนหายใจติดขัดระเบิดอารมณ์ออกมา
ทั้งที่เป็นเสียงร้องออกมาเพราะความโกรธ แต่ฝีเท้าของหลงเทียนอวี้กลับหยุดลง
“ทำไมต้องเดินเร็วขนาดนี้! ท่านดูสิ ท่านตัวสูงมากขนาดไหน ขายาวมากขนาดไหน ข้าจะตามท่านทันได้อย่างไร!”
หลินเมิ้งหยาอ้อมขึ้นมายืนตรงหน้าหลงเทียนอวี้พลางส่งเสียงตำหนิ
“ท่านโกรธใช่หรือไม่? ข้าทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ ข้าทำอะไรให้ท่านขุ่นเคืองกัน?”
ไม่สิ ช่วงนี้นางแสดงท่าทีอ่อนโยนอ่อนหวาน ว่านอนสอนง่ายเสมอ อย่าว่าแต่ทำให้หลงเทียนอวี้โมโหเลย นางไม่แม้แต่จะออกจากตำหนักไปทำให้ใครโกรธด้วยซ้ำ
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้กลับขยับเท้าแล้วเดินจากไป
ฉากเดินหนีและไล่ตามเริ่มขึ้นอีกครั้ง หลินเมิ้งหยาที่เริ่มทันเกม ออกแรงวิ่งตามแล้วรั้งชายเสื้อด้านหลังของเขาเอาไว้
“ท่าน…ท่านลองเดินหน
