คลายออก ก่อนจะเอ่ยถาม
“หลินหลางเป็นอย่างไรบ้าง? หมอตรวจอาการแล้วหรือยัง?”
หลินหลาง? หลินเมิ้งหยาเพิ่งเคยได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรก อีกทั้งยังเป็นครั้งแรกที่หลงเทียนอวี้เอ่ยถึงชื่อนี้
นางเงยหน้า ชำเลืองมองใบหน้าหล่อเหลา นับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใบหน้านี้แสดงความกังวล
หัวใจเสมือนดิ่งลงหุบเหว
ร่องรอยความเขินอายของสาวน้อยพลันหายวับไปกับตา
นางสามารถอ่านความรู้สึกจากใบหน้าของหลงเทียนอวี้ในเวลานี้ได้อย่างมากมาย
ความเจ็บปวดแล่นพล่านในหัวใจ
ดูเหมือนนางจะคิดมากจนเกินไป
“ท่านอ๋องยังมีเรื่องให้ต้องจัดการ เช่นนั้นหม่อมฉันไม่ขอรบกวนแล้วเพคะ”
นางฝืนตัวเอง ยังคงรักษาสีหน้าท่าทางใสซื่อเอาไว้
หลินเมิ้งหยาไม่อยากได้ยินเรื่องเกี่ยวกับท่านหญิงหลินหลางอะไรนั่นอีก
หลงเทียนอวี้พยักหน้าลง ดวงตาคู่นั้นตกลงบนร่างของนาง มือยื่นเข้าไปจัดปิ่นปักผมบนศีรษะของนางให้เรียบร้อย
“ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง เมิ้งหยาทูลลา”
หลินเมิ้งหยายังคงรู้สึกสงสัย แต่ถึงกระนั้นนางกลับเก็บมันเอาไว้ในใจ
นางหมุนตัว เดินออกจากตำหนักฉินหวู่ไปด้วยท่วงท่าสง่างาม
อันที่จริงนางเองก็เตรียมใจรับมือกับเรื่องนี้เอาไว้แล้วมิใช่หรือ?
ยังดี ยังดีที่นางยังมิได้ยอมรับความจริงของหัวใจตนเอง
เมื่อเวลานั้นมาถึง นางจะสามารถจากที่นี่ไปได้โดยไม่มีอะไรติดค้างอีก
“ท่านอ๋อง? ท่านอ๋อง? ท่านฟังอยู่หรือไม่?”
ภายในห้องอ่านหนังสือ หลงเทียนอวี้มีท่าทางเหม่อลอย
เพียงเขาได้
